Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Կենսագրական սխալ

on February 11, 2013

DSCF9013Մեր համալսարանի Հարմոնիա մասնաշենքի սրճարանում մի տեղ կա պատուհանի մոտ, որ նստում ես բարձր աթոռներին, ինքդ քեզ հետ մենակ մնում, նույնիսկ եթե սրճարանը լիքն է: Այնպես է հարմարեցված, որ անգամ կարող ես էնտեղ պարապել գրադարան գնալու փոխարեն: Իսկ ես սիրում եմ ցերեկվա մի բաժակ սուրճս հենց էնտեղ խմել, հետո վերադառնալ դասերիս:

Անցյալ տարվա սեպտեմբերին էր, երբ այդ բարձր աթոռներից մեկի մոտ նստած պարապելու բան չունեի, բայց ուղիղ մի ժամ պիտի Քրինային սպասեի: Ես ժամանակ սպանելու շատ միջոցներ ունեմ. գրում եմ, կարդում եմ, եթե դաս կա, դաս եմ անում, եթե կոմպ կա, ինտերնետ եմ մտնում, բայց էդ օրը դրանցից ոչ մեկն էլ չարեցի: Չնայած դրան, մի ժամն ակնթարթի պես թռավ:

Նստած մտածում էի, թե ինչու եմ ուզում Հայաստան վերադառնալ: Մտքերս խառնշտորում, դասավորում, հետ ու առաջ էի տանում, հիմնավորումներ փնտրում: Արդյունքում էս գրառումը ծնվեց:

Էսօր էլի հենց էդ նույն տեղում էի նստած, ցերեկվա սուրճս էի խմում: Ու էլի կողքից զբաղվելու բան չունեի: Ուղղակի հիշեցի սեպտեմբերի ոգևորությունս, նայեցի ներկայիս վիճակին ու ինքս ինձ հարց տվեցի. ինչու՞ եմ այդքան վախենում Հայաստան վերադառնալուց:

Էլի երկար փորփրումներ, մտքերի տեղաշարժ, փոթորիկ, հետ ու առաջ, մինչև վերջապես գտա պատասխանը: Ես վախենում եմ վերջին անգամներից, երբեքներից, այլևս-ներից: Եթե իմանայի, որ կկարողանամ հաճախ Եվրոպա գնալ, եթե իմանամ, որ վերադառնալուն պես բոլոր դռները (ներսից) չեն փակվելու ինձ վրա, գուցե էսքան չվախենամ: Որովհետև վախենում եմ մարդկանց նորից չտեսնելուց, վախենում եմ այ էս նույն քաղաքում նորից չլինելուց, նորից էս պատուհանի մոտ սուրճ չխմելուց: Վախենում եմ էս ամենը կորցնելուց:

Ու հասկացա, որ վախերս անհիմն են: Ախր մինչև սովորելու մեկնելս էլ սուտի աշխատանք ունենալով ամեն տարի հաջողացնում էի կարճ ժամանակով Եվրոպա ճողոպրել: Իսկ հակառակը՝ Եվրոպայից Հայաստան գնալը, միշտ էլ հնարավոր է ու իրագործելի:

Մտածեցի, երկար մտածեցի, մինչև սուրճս սառեց, ու նկատեցի, որ արդեն մի ժամ անցել է: Մտածեցի ու եկա այն եզրակացության, որ ընդհանրապես կլինիկական լեզվաբանությունն իմ կենսագրական սխալն է, մի փաստ, որ կամաչեմ սի-վիիս մեջ գրել: Մնում եմ միայն վերջին ուժերս հավաքել, վերջացնել թեզս ու վերադառնալ Հայաստան կյանքս շարունակելու էնպես, ինչպես կշարունակեի 2011-ի սեպտեմբերին հոգեբուժության կլինիկական օրդինատուրան ավարտելուց հետո:

Advertisements

One response to “Կենսագրական սխալ

  1. […] սովորածս երկու տարիները, որոնք մի անգամ սխալմամբ կենսագրական սխալ եմ անվանել: Էլի ու էլի հասկացա, որ դրանք իմ կյանքի […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: