Իմ ստացված հանգիստը Սխիրմոնիկոուխում

DSCF4652Այն ժամանակ փետրվար էր՝ գորշ ու ցուրտ, իսկ անձրևի բացակայությունն արդեն լավ եղանակ էր համարվում: Հիմա օգոստոս է, արևի ու անգամ ջուրը մտնելու հույս կա: Հիմա բոլորովին ուրիշ կազմով եմ Սխիրմոնիկոուխ գնացել:

Մի վիքենդ պիտի մոռանայի թեզիս մասին (որը, ի դեպ, վերջացրել եմ արդեն, մնում է ֆորմատավորում ու խմբագրում), պիտի որոշեի վերջապես մարդկանց հետ շփվել կամ ոչ թե վերջապես, այլ վերջին անգամ կամ որպես հրաժեշտ կամ որպես արձակուրդ: Մի խոսքով, որոշեցի մոռանալ, որ ընդամենը երկու շաբաթ ունեմ Խրոնինգենում, ամեն ինչ մի կողմ թողեցի ու հոսթեցիների հետ գնացի Սխիրմոնիկոուխ՝ կղզի Նիդեռլանդների հյուսիսում:

Չկար այն փետրվարյան գորշությունը: Կղզին գույներ էր առել: Արևածաղիկներ, կապույտ երկինք, երկնքում հանդարտ ճախրող ճայեր, քամուց խոնարհվող ու խշշացող բարձր խոտեր, անտարբեր արածող գառներ, չալպտուրիկ հոլանդական կովեր ու խաղաղություն, լի՜քը խաղաղություն:

Տունը, որտեղ պիտի անցկացնեինք շաբաթ-կիրակին, անգամ կղզու գյուղակում էլ չէր: Բայց էնքա՜ն ձուլված էր բնությանը, էնքա՜ն իսկական էր: Կտուրի տակ ծիծեռնակը բույն էր դրել, ու ժամանակ առ ժամանակ ուտելիք էր բերում ճտերին: Կանգնեիր բակում ու ժամերով նայեիր, թե ոնց են դեղին կտուցները բացվում ու ճվճվում մայր ծիծեռնակին նկատելիս:

Հոսթեցիներից կային մարդիկ, որոնց առաջին անգամ էի տեսնում: Կային այնպիսիք, որոնց էլի տեսել էի, բայց մտերիմ չեմ եղել: Կար նաև Դանիկան, որին մի հինգ անգամ արդեն հրաժեշտ եմ տվել՝ «մի օր» նորից հանդիպելու ակնկալիքով: Կար Լինդան, որին վերջին անգամ մեկուկես տարի առաջ էի տեսել: Կար Գրետան, որին չէի տեսել, բայց որի հարսանիքի ամեն մանրամասնություն գիտեի, անգամ շորն էի տեսել, որովհետև ճանաչում էի նրա մտերիմ ընկերուհուն: Վերջապես, կար նաև Քրինան, որն այն քիչ ոչ հայերից է, որի հետ շփվելիս չեմ զգում, որ օտար լեզվով եմ խոսում:

Ծովափ գնացինք: Ոմանք լողացան, ոմանք էլ ուղղակի կոշիկները հանեցին ու ափով զբոսնեցին: Ավազաբլուրների մեջ բռնոցի խաղացինք: Շաբաթ օրվա մնացած մասն անցկացրեցինք տան պարտեզում գիրք կարդալով: Մաֆիա խաղացինք շատ անկապ ու հեշտ կանոններով: Խաղացինք նաև այլ խաղեր, որոնցից՝ murder game-ը: Սիրեցի էդ խաղը:

Առավոտյան նախաճաշին Դանիկան նկատեց, որ շատերս երկար ժամանակ իրար չենք տեսնելու:

– Գուցե երբեք,- արտաբերեցի՝ շատ լավ հասկանալով, թե ինչ է նշանակում Հայաստան վերադառնալ: Դանիկան չհամաձայնեց, չհամոզվեց: Հիշեցրեց, թե ինչպես ենք իրար հազար անգամ հրաժեշտ տվել ու նորից հանդիպել: Չէ, ուրիշ էր դա, էդ ժամանակ դեռ Եվրոպայում էի մնում:

Նայեցի շուրջս, նայեցի բոլոր դեմքերին: Գրողը տանի, սիրում եմ էս մարդկանց: Հասցրել եմ սիրել: Ու ատեցի ինքս ինձ, որ ամեն անգամ գլխիս էսպիսի բան եմ բերում՝ կապվելով մարդկանց հետ, բաժանվելով, իսկ հետո կարոտելով, անդուր կերպով կարոտելով՝ չիմանալով, թե արդյոք երբևէ նորից կտեսնե՞մ նրանց:

Կտեսնեմ, ուզում եմ հավատալ, որ կտեսնեմ, ինչքան էլ նախկին փորձս հակառակը ցույց տա:

2 thoughts on “Իմ ստացված հանգիստը Սխիրմոնիկոուխում

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s