Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Իմ ստացված հանգիստը Սխիրմոնիկոուխում

on August 11, 2013

DSCF4652Այն ժամանակ փետրվար էր՝ գորշ ու ցուրտ, իսկ անձրևի բացակայությունն արդեն լավ եղանակ էր համարվում: Հիմա օգոստոս է, արևի ու անգամ ջուրը մտնելու հույս կա: Հիմա բոլորովին ուրիշ կազմով եմ Սխիրմոնիկոուխ գնացել:

Մի վիքենդ պիտի մոռանայի թեզիս մասին (որը, ի դեպ, վերջացրել եմ արդեն, մնում է ֆորմատավորում ու խմբագրում), պիտի որոշեի վերջապես մարդկանց հետ շփվել կամ ոչ թե վերջապես, այլ վերջին անգամ կամ որպես հրաժեշտ կամ որպես արձակուրդ: Մի խոսքով, որոշեցի մոռանալ, որ ընդամենը երկու շաբաթ ունեմ Խրոնինգենում, ամեն ինչ մի կողմ թողեցի ու հոսթեցիների հետ գնացի Սխիրմոնիկոուխ՝ կղզի Նիդեռլանդների հյուսիսում:

Չկար այն փետրվարյան գորշությունը: Կղզին գույներ էր առել: Արևածաղիկներ, կապույտ երկինք, երկնքում հանդարտ ճախրող ճայեր, քամուց խոնարհվող ու խշշացող բարձր խոտեր, անտարբեր արածող գառներ, չալպտուրիկ հոլանդական կովեր ու խաղաղություն, լի՜քը խաղաղություն:

Տունը, որտեղ պիտի անցկացնեինք շաբաթ-կիրակին, անգամ կղզու գյուղակում էլ չէր: Բայց էնքա՜ն ձուլված էր բնությանը, էնքա՜ն իսկական էր: Կտուրի տակ ծիծեռնակը բույն էր դրել, ու ժամանակ առ ժամանակ ուտելիք էր բերում ճտերին: Կանգնեիր բակում ու ժամերով նայեիր, թե ոնց են դեղին կտուցները բացվում ու ճվճվում մայր ծիծեռնակին նկատելիս:

Հոսթեցիներից կային մարդիկ, որոնց առաջին անգամ էի տեսնում: Կային այնպիսիք, որոնց էլի տեսել էի, բայց մտերիմ չեմ եղել: Կար նաև Դանիկան, որին մի հինգ անգամ արդեն հրաժեշտ եմ տվել՝ «մի օր» նորից հանդիպելու ակնկալիքով: Կար Լինդան, որին վերջին անգամ մեկուկես տարի առաջ էի տեսել: Կար Գրետան, որին չէի տեսել, բայց որի հարսանիքի ամեն մանրամասնություն գիտեի, անգամ շորն էի տեսել, որովհետև ճանաչում էի նրա մտերիմ ընկերուհուն: Վերջապես, կար նաև Քրինան, որն այն քիչ ոչ հայերից է, որի հետ շփվելիս չեմ զգում, որ օտար լեզվով եմ խոսում:

Ծովափ գնացինք: Ոմանք լողացան, ոմանք էլ ուղղակի կոշիկները հանեցին ու ափով զբոսնեցին: Ավազաբլուրների մեջ բռնոցի խաղացինք: Շաբաթ օրվա մնացած մասն անցկացրեցինք տան պարտեզում գիրք կարդալով: Մաֆիա խաղացինք շատ անկապ ու հեշտ կանոններով: Խաղացինք նաև այլ խաղեր, որոնցից՝ murder game-ը: Սիրեցի էդ խաղը:

Առավոտյան նախաճաշին Դանիկան նկատեց, որ շատերս երկար ժամանակ իրար չենք տեսնելու:

– Գուցե երբեք,- արտաբերեցի՝ շատ լավ հասկանալով, թե ինչ է նշանակում Հայաստան վերադառնալ: Դանիկան չհամաձայնեց, չհամոզվեց: Հիշեցրեց, թե ինչպես ենք իրար հազար անգամ հրաժեշտ տվել ու նորից հանդիպել: Չէ, ուրիշ էր դա, էդ ժամանակ դեռ Եվրոպայում էի մնում:

Նայեցի շուրջս, նայեցի բոլոր դեմքերին: Գրողը տանի, սիրում եմ էս մարդկանց: Հասցրել եմ սիրել: Ու ատեցի ինքս ինձ, որ ամեն անգամ գլխիս էսպիսի բան եմ բերում՝ կապվելով մարդկանց հետ, բաժանվելով, իսկ հետո կարոտելով, անդուր կերպով կարոտելով՝ չիմանալով, թե արդյոք երբևէ նորից կտեսնե՞մ նրանց:

Կտեսնեմ, ուզում եմ հավատալ, որ կտեսնեմ, ինչքան էլ նախկին փորձս հակառակը ցույց տա:

Advertisements

2 responses to “Իմ ստացված հանգիստը Սխիրմոնիկոուխում

  1. […] էր Ֆեյսբուքի անցուդարձից, ու եթե ինքը չլիներ, դժվար Սխիրմոնիկոուխի վիքենդի մասին իմանայի,- սրանից հետո ոչ մի անծանոթ […]

  2. […] օր Խրոնինգենում թափառելը – Դելֆզայլում թափառումներս – Սխիրմոնիկոուխում վիքենդը հոսթեցիների հետ – Յոգայի առավոտյան դասերը – Ջանեթի հետ սուրճը – […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: