Լյուբեկ. հանգստի քաղաքը

Լյուբեկում անցկացվելիք վիքենդը պիտի որ այս տարվա միակ իսկական արձակուրդս լիներ, որ զոռով քամել, պոկել էի Էրասմուս մունդուսից: Բայց ղեկավարիս ուշացնելու պատճառով թեզս դեռ հանձնված չի, ու ուղեղս լրիվ անջատելը դառնում է անհնար:

Այնուամենայնիվ, պարբերաբար ինքս ինձ հիշեցնում եմ, որ էստեղ եկել եմ հանգստանալու, որ պետք է մոռանալ կյանքի բոլոր չարիքները, թուլանալ ու հաճույք ստանալ: Դրա համար դուրս գալիս անգամ կոմպս հետս չվերցրի: Պայուսակիս մեջ միայն ապարատս, գիրքս, բլոկնոտ ու քրիչս, մի շիշ ջուրն ու խնձորն էին: Դուրս եկա Լյուբեկն ուսումնասիրելու:

Առաջին հայացքից՝ իսկապես, տիպիկ գերմանական քաղաք է: Ավելին՝ տիպիկ Հանզեատիկ կամ գուցե տիպիկ հյուսիսեվրոպական: Շատ բաներով Բրեմենը, Բրանդենբուրգը, Համբուրգն ու Կոպենհագենն է հիշեցնում: Որ շատ խորանամ, Քյոլնն ու Դյուսելդորֆն էլ կավելացնեմ:

DSCF4697

Բայց Լյուբեկը մի էական տարբերություն ունի: Քաղաքի մի մասը բլրի վրա է, հետևաբար վերև-ներքև կա: Նիդեռլանդների տափակությանը սովորած աչքերիս համար դա խիստ անսովոր էր, բայց մյուս կողմից էլ լրացուցիչ հմայք էր հաղորդում:

Սկսեցի ջրանցքի ափին զբոսնելով: Մի կին էր գետնին նստած, կողքին՝ ինչ-որ խմիչքի մետաղյա տարա: Էնպես մենակ ու անհոգ էր: Քայլեցի կամրջով, որտեղ սիրահարների ծանոթ կողպեքներն էին ամրացված: Առաջին անգամ դրանք Պրահայում եմ տեսել, բայց ո՞ր քաղաքն է դրանց հայրենիքը:

DSCF4695

Հետո մի հատ էլ գնացի դարպասների դիմաց: Իսկապես շատ սիրուն էր: Տուրիստական կենտրոնից թանգարանների բուկլետ վերցրի ու որոշեցի առնվազն մի թանգարան գնալ: Քչփորեցի ու գտա. «Գունթեր Գրասի տուն»: Օրորալով-շորորալով, շուրջս նայելով, հետ ու առաջ անելով քայլեցի դեպի թանգարան: Մինչ այդ պիտի քաղաքապետարանի հրապարակով անցնել: Մի բան, որ երևի առանց բացառության գերմանական ամեն մի քաղաք ունի: Մենակ Բեռլինում չեմ տեսել, բայց Բեռլինն իր ամեն ինչով ոչ ստանդարտ քաղաք է, էնպես որ հաշիվ չէ:

Հրապարակի կողքի փողոցները երթևեկելի չէին, լցված էին մարդկանցով ու խանութներով: Առաջին անգամ մտքովս անցավ, թե ինչ անհարմար բան է, երբ քաղաքի հին մասում էսքան խանութներ են տնկում: Հնությունը մի տեսակ կորում է:

Աներթևեկելի փողոցներում ամեն քայլափոխին փողոցային երաժիշտներ էին ու բավական որակյալ համերգներ էին տալիս: Լյուբեկը բավական երաժշտական քաղաք դուրս եկավ: Իմ տեսածներից երևի միայն իռլանդական քաղաքներին է զիջում:

DSCF4712

Հասա Գունթեր Գրասի թանգարան: Աշխատողը չէր ուզում ներս թողնել, որովհետև քառասունհինգ րոպեից փակվում էին: Ինքս ինձ ու նմանատիպ թանգարանները լավ իմանալով ասացի, որ դա ինձ հերիք է: Իսկապես, նայելու բան շատ քիչ կար, պատերին գրվածներն էլ մենակ գերմաներեն էին, իսկ ես ուղեղիս զոռ տալու հավես հեչ չունեի: Տոմսը գնելիս ինձ մի անգլերեն բուկլետ տվեցին, որտեղ Գունթեր Գրասի կենսագրությունն էր գրված: Էդպես մտա վերջին սենյակը, փռվեցի աթոռներից մեկին ու սկսեցի կարդալ: Ընդհանրապես, սիրում եմ գրողների թանգարաններում անջատվել: Բայց արի ու տես, որ Գրասը ոչ միայն գրող է, այլև նկարիչ ու քանդակագործ: Այ քեզ բազմատաղանդ:

DSCF4715

Թանգարանից դուրս գալիս հիշեցի, որ դեռ ժամեր առաջ պիտի սուրճ խմեի ու հա հետաձգում էի: Որոշեցի, որ ժամանակն է դոզաս ստանալու, ուղևորվեցի դեպի հացի խանութ (bakery-ին հայերեն ո՞նց են ասում :D), մի բաժակ սուրճ ու շոկոլադե մաֆին վերցրի, նստեցի ու մամայիս բացիկ գրեցի, որն ինձնից ուշ Երևան կհասնի:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s