Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Մեր ժամանակների երաժշտությունը

on October 8, 2013

Մի քանի օր առաջ հին ընկերներով հավաքվել էինք: Մեզ միացնող հիմնական թեման երաժշտությունն է, հետևաբար ընթացքում սովորականի պես անդրադարձանք «ի՞նչ երաժշտական նորություն կա» հարցին: Զեմֆիրան նոր ալբոմ ունի, մի երկու նոր հայտնաբերած հին կատարող, ու դրանով կավարտվեր թեման, բայց մերոնցից մեկն ասաց, որ իրեն թվում է, թե հիմիկվա երաժշտությունը շատ միատոն է ու ձանձրալի: Էստեղ երկար քննարկում ծավալվեց:

Ճիշտ է, որ մենք` 90-ականների թինեյջերներս (մի քանի տարի պլյուս-մինուս),  այսօրվա երաժշտությունը չենք հանդուրժում: Բնավ չի նշանակում, թե հիմա չկան հրաշալի երգեր կամ երաժիշտներ: Առավելևս չի նշանակում, որ մենք առաջինն ենք կամ վերջինը: Սա մի երևույթ է, որ գոյություն է ունեցել ռոքի ստեղծման պահից սկսած:

Վերջերս ռոքի պատմություն եմ ուսումնասիրում Կուրսերայով: Զարմանալի մի բան. 50-ականներին, երբ ծնվեց ռոքընռոլը, թիրախային լսարանը հենց թինեյջերներն էին: Հետո, երբ նրանք մեծացան, ու առաջ եկավ Beatles-ը, էլի լսարանը հիմնականում թինեյջերներից էր կազմված: Ու էդպես շարունակ:

Դասընթացի ժամանակ լսում եմ նաև տվյալ ժամանակաշրջանը բնութագրող երգեր: Զարմանում եմ, թե դրանք որքան միանման են, մինչդեռ կատարողները միմյանցից լրիվ տարբեր մարդիկ են: Ու զարմանում եմ նաև, թե որքան տարբեր են առանձին ժամանակաշրջաններ ներկայացնող երգերը. Beach Boys-ին հաստատ Էլվիսի հետ չես շփոթի:

Էստեղ հիշում եմ նաև, թե ինչպես էին 70-80-ականների թինեյջերները քննադատում 90-ականների երաժշտությունը, իսկ նրանցից շատերը Ջոան Օզբորնին, Մերեդիթ Բրուքսին ու Ալանիս Մորիսեթին միմյանցից չէին տարբերվում: Ժամանակին զարմանում էի, վիրավորվում. ո՞նց, ախր նրանք էդքան տարբեր երգչուհիներ են: Ո՞նց կարելի է Bitch-ի տակ Ալանիս Մորիսեթի անունը գրել կամ չիմանալ, որ սկանդալային One of Us-ը Ջոան Օզբորնն է երգում: Բայց մոռացել էի, որ նրանք բոլորը նույն հոսանքի ներկայացուցիչներ են, ինչպես 50-ականներին Էլվիսն ու Չաք Բերին էին:

Հետո գալու էր մի օր, երբ ես էլ, իմ սերնդակիցներից շատերն էլ, չէինք նկատելու, թե ինչ է կատարվում երաժշտական աշխարհում կամ նկատելու էինք, բայց մեկը մյուսից չէինք տարբերելու: Զարմանալու էինք ու հիշեինք մեր թինեյջերական տարիքը, երբ մենք էինք զայրանում մեր լսածը քննադատողների վրա:

Ու հիմա մտածում եմ` մարդու երաժշտական ճաշակն առավելապես ձևավորվում է թինեյջերական տարիքում ու հիմնվում է էդ ժամանակաշրջանում տարածում գտած երգերի վրա: Դա այդպես է եղել ռոքի առաջին օրերից սկսած ու շարունակվելու է այնքան, քանի դեռ ռոքը գոյություն ունի: Ու ինչքան էլ շեղվենք աջ ու ձախ, փորփրենք ավելի հները, հատուկենտ նորեր հայտնաբերենք, տրտնջանք սիրելիների անկապ նոր ալբոմներից, միևնույն է, միշտ հավատարիմ ենք մնալու մեր թինեյջերական հոսանքին` հազարավոր ձայների միջից տարբերելով սիրելի կատարողին:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: