Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Մտքեր Երևանի օրվան նվիրված հեծանվարշավի մասին

on October 12, 2013

hetsoԵրբ հեծանվարշավի մասին հայտարարությունը կարդացի, շատ չխորացա, թե ով ինչ ինչի համար է. օրերը ցրտում են, իսկ ես հեծանիվ նոր եմ ձեռք բերել: Ուզում էի գոնե մի անգամ հասցնել այդքան պոպուլյար դարձած հեծանվարշավին մասնակցել:

Առավոտյան հավաքվեցինք քաղաքապետարանի մոտ: Ասում եմ` չխորացա, բայց գիտեի, որ քաղաքի օրվան ու Թարգմանչաց տոնին նվիրված հեծանվարշավ է: Այնուամենայնիվ, մտքովս չէր անցել, որ մեզ գրեթե կպարտադրեն լոգոյով մայկաներ հագնել ու դրոշակներ ամրացնել մեր հեծանիվներին: Ավելին` տղաներից շատերի հեծանիվներին ավելի մեծ ու ծանր դրոշներ ամրացրին, որոնցով քշելը հետագայում խնդիրներ էր առաջացնելու:

Այս դրոշների ու մայկաների մասին ասում էին` պարտադիր ա: Նեղվում էի էդ «պարտադիր» արտահայտությունից, որովհետև դա հիշեցնում էր ուսանողական տարիներս, երբ ՀՀԿ միջոցառումներին գլխանաքանակ ապահովելու համար մեր հոսքի ավագը դիմում էր խմբի ավագներին ու վերջում ավելացնում. «Պարտադիր ա, ներկա-բացակա են անելու»:

Ես հագա շապիկը ու հեծանիվիս ամրացրի լոգոյով դրոշակ, բայց ոչ թե նրա համար, որ «պարտադիր ա», այլ որովհետև ընդհանուրից առանձնանալու կամ հակաճառելու հավես չունեի. ի վերջո, իմ ոտքով էի եկել հեծանվարշավին, որևէ մեկն ինձ սպառնալիքներով չէր ուղարկել:

Չնայած կազմակերպչի հորդորներին, ես անընդհատ շոկ էի ապրում, թե ոնց են որոշ տղաներ թիթիզանալով առաջ ընկնում ու ինչ-որ կրկեսային համարներ ցույց տալիս: Ու՞մ էին ինչ-որ բան ապացուցում, ի՞նչ էին ցույց տալիս; Էստեղ ես համոզվեցի, որ բազմաթիվ հայ տղաներ ինքնագնահատականի խնդիր ունեն, ու դա փորձում են լուծել մեքենաները կամ հեծանիվները մրցման հանելով, մինչդեռ իմ կարծիքով նրանք շատ ավելի տղամարդ կլինեին, եթե կարգապահ քշեին, երբեմն էլ վերջից գալով ու հետևելով, որ ոչ ոք հետ չի մնում (ու էստեղ հատուկ շնորհակալություն էն տղաներին, որ հենց էդպես էլ անում էին):

Երբ վերադարձանք Երևան ու հասանք Հանրապետության հրապարակ, մի տեսակ ջղայնություն իջավ վրաս. շքերթի մասնակիցներն էին, որոնց երևի «ներկա-բացակա են անելու» սպառնալիքով էին բերել, բեմից ինչ-որ սովետահոտ ելույթներ էին հնչում մեր քաղաքի մասին: Բայց դրանից հետո եկավ հեծանվարշավի ամենահավես պահը, երբ ընթանում էինք քաղաքի փակ փողոցներով` առանց երթևեկությունից վախենալու: Ու հենց այդ ժամանակ մտածեցի, որ երևի լավ էր տոնը ոչ թե իր ռաբիզ համերգներով ու անկապ միջոցառումներով, այլ հենց միայն հեծանվարշավով: Երևի քաղաքապետարանն ավելի խելոք կլիներ, որ միայն ու միայն քաղաքի փողոցները փակեր ու հեծանվորդներին թույլ տալ ուզածների չափ պտտվել: Իսկ եթե քաղաքապետարանը նույնիսկ ավելի խելոք լիներ, կենտրոնի փողոցներն ամեն շաբաթ-կիրակի մի քանի ժամով կփակեր: Մեքենաների վարորդները սկզբում կջղայնանային, կհայհոյեին, կդժգոհեին խցանումներից, բայց հետո կամաց-կամաց կհասկանային, որ ուղղակի չարժե այդ ժամերին փողոց դուրս գալ, գուցե մեքենայի փոխարեն հեծանիվ կվերցնեին ու կմիանային մնացած հեծանվորդներին: Դա իսկապես մեր քաղաքի համար մեծ նվեր կլիներ. ամեն շաբաթ մի քանի ժամով մաքուր օդ կշնչեինք:

Իրականում ես շատ շնորհակալ եմ հեծանվարշավի կազմակերպիչներին: Ես շնորհակալ կլինեմ բոլոր հեծանվարշավների կազմակերպիչներին` անկախ քաղաքական պատկանելությունից, անկախ հետին ու թաքուն մտքերից, որովհետև սա լավ միջոցառում է, իսկ լավ միջոցառումներ ես միշտ էլ ուզում եմ մեր քաղաքում տեսնել:

Advertisements

2 responses to “Մտքեր Երևանի օրվան նվիրված հեծանվարշավի մասին

  1. իմ մտքով էլ նույնն անցավ․ ինչ հավես կլիներ, եթե մաշտոցի պողոտան ամեն շաբաթ մի քանի ժամով մենակ հեծանվորդներինն ու հետիոտնինը լիներ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: