Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Պարտադիր բժշկական ապահովագրության մասին

on December 18, 2013

Մինչ մենք պայքարում ենք մի պարտադիրի դեմ, մեկ այլ պարտադիր, բայց այս անգամ բժշկական ապահովագրության տեսքով կամաց-կամաց սողոսկում է մեր առօրյա: Կենսաթոշակայինների մասին արդեն ամեն ինչ ասվել է և ասվել է հազար անգամ: Ամեն դեպքում, եթե կա մարդ, որ դեռ տեղյակ չէ, խորհուրդ եմ տալիս սեղմել այստեղ: Իսկ հիմա ուզում եմ անդրադառնալ մյուս պարտադիրին ու փորձել հասկանալ` ինչով է դա վատ կամ լավ:

Պարտադիր բժշկական ապահովագրություն վաղուց պիտի ներդնեին, ինչ-որ իմաստով, կարելի է նույնիսկ ասել, որ ուշացել են: Այն շատ ավելի կարևոր է, քան կուտակային կենսաթոշակային ֆոնդերը, որովհետև առողջությունը մեր ներկան է, իսկ կենսաթոշակը` ապագան: Ինչպե՞ս կարող ենք ապագայի մասին մտածել, երբ ներկայի խնդիրները դեռ լուծված չեն:

Պարտադիր բժշկական ապահովագրության դրական կողմերից կլինի նաև այն, որ բժիշկն այլևս ստիպված չի լինի հիվանդի գրպանին նայել, որ երբ մեկի մոտ ծանր հիվանդություն ախտորոշվի, ֆեյսբուքյան դրամահավաքների կարիք չի լինի, որ հիվանդին անհապաղ օգնություն կցուցաբերվի ընդամենը ապահովագրական համարը վերցնելուց հետո, որ պետպատվերի տակ անցկացնելու անիմաստ քաշքշուկներ այլևս չեն լինի:

Հա՞ որ: Հաստա՞տ: Եթե էդպես նայենք, կուտակայինն էլ վատ բան չէ, չէ՞: Ի վերջո, պետությունն ուզում է, որ իր ժողովուրդն առոք-փառոք ծերություն ունենա: Այ որ խորանում ես մանրուքների մեջ, էդ ժամանակ հասկանում ես, որ պետության ուզածը բնավ էլ դա չէ, որովհետև եթե իրոք մտահոգված լիներ, ոչ թե հեռավոր ապագայով կզբաղվեր, այլ ներկան կփորձեր բարելավել:

Եթե նորմալ պետություն ունենայինք, հավանաբար պարտադիր բժշկական ապահովագրությունը, որը կապահովեր բժշկական մինիմալ ծախսերը, պետությունն ինքը կվճարեր: Փող որտեղի՞ց: Բա պետպատվերը կվերանար, չէ՞: Դա չէ՞ր հերիքի ողջ բնակչության համար գոնե նվազագույն ապահովագրական վճար մուծել: Իսկ եթե կգտնվեին իրենց առողջությամբ ավելի շատ մտահոգված ու ավելի շատ փող ունեցող մարդիկ, գուցե ընտրեին ոչ պարտադիր մասնավոր ապահովագրությունը:

Իսկ ի՞նչ կլինի իրականում : Աշխատավարձից կսկսեն ավելի շատ պահել: Պետպատվերը կվերանա, հետևաբար դրան տրամադրվող մի կլորիկ գումար ևս կանհետանա ինչ-որ մեկի գրպանում: Իսկ բժիշկների աշխատավարձը երբեք չի բարձրանա (դեռ մի բան էլ կնվազի. ի վերջո, բժիշկն էլ առողջություն ունի), հետևաբար նորից հիվանդի հույսին կմնա, հիվանդն էլ նորից ստիպված կլինի բացի ապահովագրավճար մուծելուց, նաև բժշկի գրպանը փող դնել: Կտուժենք մենք, կհարստանան ոմանք:

Որտեղի՞ց էսքանը գիտեմ, կհարցնեք դուք: Գիտեմ, որովհետև նույնիսկ եթե հավատանք, որ պետությունը մեր վատը չի ուզում, ոչ ոք չի կասկածում, որ այնտեղ նստած որոշումներ ընդունում են ոչ թե լուրջ մասնագետներ, այլ սովորական միջակություններ, ու ստացվում է արդեն սովորություն դարձած պատկերը. գաղափարը լավն է, մոտիվները` կասկածելի, դետալները` չմշակված:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: