Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Առաջին օրերը Դանիայում

on April 14, 2014

Օդանավակայանից հոսթել

Կոպենհագենի օդանավակայանի ելքի մոտից այլևս ստիպված չէի հսկայական ճամպրուկս հետս քարշ տալ, որովհետև ղեկավարս մեքենայով եկել էր դիմավորելու:

Ճամփին խոսեցինք դեսից-դենից: Ղեկավարս ահագին լավ մարդ է. ամեն կերպ, ամեն հարցում իր օգնությունն առաջարկեց: Հետն էլ պատմեց մի քիչ մեր ամբիոնից, ասաց, որ էնտեղ մի արևելահայերենի մասնագետ կա, ու անպայման հետը կծանոթանցի:

Հոսթելը

Տեսարանը սենյակիս պատուհանից

Տեսարանը սենյակիս պատուհանից

Կյանքում այսքան լավ հոսթելում դեռ չեմ մնացել: Հարցը մաքրությունն ու հարմարավետությունը չեն, այլ կառուցվածք, պատուհանից բացվող տեսարանն ու ամեն ինչն իրար հետ: Տեղակայված է կենտրոնից ոչ շատ հեռու մի թաղամասում, սակայն տարածքում բնակելի շենքեր չկան. ամբողջը դաշտեր են: Հոսթելն ինքը տնակներից է բաղկացած, որոնք փոքրիկ անցումներով հաղորդակցվում են իրար հետ: Աշխատակազմը սիրալիր է: Խոհանոց կա, որտեղ կարող ես ճաշեր եփել:

Սենյակները լուսավոր են, պատուհանից հոսթելի տնակներն են երևում ու կանաչ խոտը: Օդը մաքուր է. մի բան, որի պակասը Երևանում այնքա՜ն շատ էի զգում: Այստեղ այնքան լավ է, որ կուզեի մի ամիս մնալ, բայց հաշվի առնելով դանիական բյուրոկրատիան՝ ինձ շտապ սենյակ է պետք:

Քաղաքը հեծանիվով

Առաջին օրը հոսթելից հեծանիվ վարձեցի, որ գնամ փող փոխելու: Հենց առաջին վայրկյանից շփոթվեցի. մոռացել էի, որ այստեղ հեծանիվի ճանապարհ կա, իսկ ես յաբախտի քշում էի: Անսովոր էր նաև նորից քաղաքային հեծանիվի անցնելը: Իսկ քամին, այն ծովային քամին, որն այդքան կարոտել էի, անպակաս էր: Սովորաբար դրանից ներվայնանում եմ, իջնում հեծանիվից, մինչև մի քիչ մեղմանա, բայց կռված լինելով Երևանի դիքերի հետ՝ ինձ համար այլևս խնդիր չէր քամու դիմադրությունը:

Քանի որ հոսթելիս թաղամասին ծանոթ չէի, իսկ քարտեզիս վրա էլ այդ հատվածում գովազդային նկար էր, շատ արագ կորա: Իսկ այդ քամու մեջ ընդհանրապես անիմաստ էր քարտեզ բացելը. ծվեն-ծվեն էր լինում: Բայց ճանապարհը նորից գտնելը դժվար չէր, որովհետև հանկարծ իմ առաջ բացվեց մի ծանոթ եկեղեցի, որը պետք է որ Քրիստիանիայի մոտակայքում լիներ: Ուրեմն ես արդեն գիտեմ, թե որտեղ եմ:

Անցա կամրջով, մտա Անդերսենի բուլվար: Այստեղ ես էլի եմ եղել: Ահա Գլյուպտոտեկ թանգարանը: Ծանոթ վայրեր են: Ի՜նչ զարմանալի զգացողություն է, երբ վերադառնում ես մի քաղաք ապրելու, որտեղ նախկինում միայն որպես տուրիստ ես եղել: Մի քիչ էլ եմ առաջանում, ու աջ թևիս վրա Անդերսենի արձանն է:

Անդերսենի արձանը

Անդերսենի արձանը

Քաղաքը նաև Եվրատեսիլին է պատրաստվում: Չգիտեմ՝ կկարողանա՞մ գնալ, թե՞ ոչ: Համենայնդեպս, դա ինձ այնքան էլ չի հուզում:

Եվրատեսիլ

Թեև ես շուտով անտուն էի մնալու, ինձ դա բնավ չէր հուզում: Հաճելի է Կոպենհագենում լինելը: Հույս ունեմ՝ մնացած երեք տարիներին էլ նույն հաճույքով կապրեմ այստեղ, ինչպես առաջին օրերին: Իսկ հիմա արդեն գտել եմ սենյակ: Վաղը կտեղափոխվեմ այնտեղ: Կոպենհագենի արվարձանում է: Նշանակում է՝ ամեն օր 26 կմ հեծանիվ քշել: Հույս ունեմ՝ կդիմանամ: Հույս ունեմ՝ անձրևները չեն սպանի ինձ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: