Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Հպարտ մայրիկը

on May 6, 2014

Օտար երկրներում ապրելիս կամ ճամփորդելիս ամենաշատը պատմություններն եմ սիրում, երբ հանդիպում ես մեկին, մի քանի ժամ շփվում, լսում նրա պատմությունը, իսկ հետո այլևս չես հանդիպում, կապն էլ կա՛մ պահում ես, կա՛մ չէ:

Երեկ գործից ուշ տուն եկա. թափառում էի եվրատեսիլված Կոպենհագենում: Քաղաքում շատ հավես մթնոլորտ էր, աշխուժություն էր տիրում: Արդյունքում՝ սովորականից շատ հեծանիվ քշեցի, սովորականից շատ հոգնեցի: Երբ տուն մտա, առաջին ռեակցիաս շոկն էր. պարսիկ տանտիրոջս սենյակում մեջքով բլոնդ ինչ-որ մեկն էր նստած: Մտածեցի՝ նույնիսկ եթե տանտերս որոշել է մազերը գունաթափել, միևնույն է, այսքան չաղանալ չէր հասցնի: Ուրեմն ուրիշ ինչ-որ մեկն է:

Կոշիկներս հանեցի ու փորձեցի հնարավորինս անձայն առաջանալ դեպի իմ սենյակ: Միջին տարիքի բլոնդ կինը տեղից վեր կացավ, եկավ միջանցք, ժպտաց, ձեռքը մեկնեց ու շշուկով, որպեսզի քնած տանտիրոջս չարթնացնի, ներկայացավ.

– Ես Անիտան եմ:

Շշմած էի: Ուզում էի ասել՝ հասկացանք, որ Անիտան ես, բայց ի՞նչ գործ ունես էստեղ: Հոգնած ուղեղովս ինչ ասես չանցավ. էլ տանտերս երևի վատացել է, սա էլ բուժքույր է, եկել է խնամելու, էլ տանտերս գնում է, հիմա էս կինն է ապրելու տանը, էլ արդեն մարդ է ման գալիս իմ սենյակը տալու համար:

Ես էլ ներկայացա:

– Լատվիայից եմ,- ասաց:

Էստեղ ավելի շշմեցի, ու երևի շշմածությունս նկատեց, բայց սխալ մեկնաբանեց, որովհետև  շարունակեց.

– Լատվիայի տեղը չգիտե՞ս:

– Չէ, չէ, ոնց չգիտեմ… Ռիգա… Ես էլ Հայաստանից եմ,- ասացի:

Ու Անիտան գրկեց ինձ:

– Հաճելի է,- ասացի ու ինձ գցեցի սենյակս, որ մի քիչ ուշքի գամ, գնամ ընթրիք սարքելու: Ընթացքում էլ հա գլուխ էի ջարդում, թե ինչ գործ ուներ մեր տանը:

Րոպեներ անց, երբ գնացի խոհանոց, տանտիրոջս սենյակում Եվրատեսիլի պայուսակ նկատեցի: Իհարկե, ի՞նչ գործ ունի լատվիացի էս ազիզ օրով Կոպենհագենում: Եկել է Եվրատեսիլ նայելու:

Մտա սենյակ ու հարցրի Անիտային.

– Եվրատեսիլի համա՞ր եք եկել:

– Հա,- ասաց,- աղջիկս է մասնակցում:

Աղջի՜կը: Ամիսներ առաջ լսել էի Լատվիայի երգը, ու դուրս եկել էր. ուրախ, թեթև, առանց ձևերի: Տեսահոլովակն էլ էի դիտել, մեջը մի թմբլիկ հավես աղջիկ կար՝ ֆիններենի դասախոսիս շատ նման:

DSCF5662

– Մնալու տեղ չունեի:

Իհարկե չէր ունենա: Պատկերացնում եմ՝ էս օրերին Կոպենհագենի հյուրանոցներում ասեղ գցելու տեղ չկա:

– Լատվիայի երգը լավն է, ձայն եմ տալու,- ասացի ու գնացի սենյակս:

Մի թեթև ընթրեցի (ախորժակ հեչ չունեի), ինտերնետը փորփրեցի, մտածեցի՝ թեյ խմեմ: Մեկ էլ Անիտան մեղքս եկավ. էդպես մեն-մենակ նստած տանտիրոջս սենյակում, ծպտում չի կարողանում հանել: Մտածեցի՝ թեյ առաջարկեմ:

– Կխմեմ,- ասաց,- բայց միայն քեզ հետ:

Թեյ սարքեցի, հրավիրեցի իմ սենյակ, ու էստեղ սկսվեց զրույցը:

Անիտան կոմպովս բացեց Դիմանտաների կայքը, որտեղ նրա երեք գեղեցկուհի աղջիկների նկարներն էին՝ Կատրինան (Եվրատեսիլի մասնակիցը), Լայման և Ալիսան: Ձայնագրություններ դրեց: Հոյակապ կատարումներ էին:

– Պիտի որ հպարտանաք ձեր աղջիկներով:

Ժպտաց: Պատմեց, որ հիմա նրանք երեքը տարբեր պրոյեկտներով են զբաղված, բացի երգելուց նաև նվագում են, հիմնակում ֆոլկի մեջ են, բայց ուրիշ ժանրերում էլ են երևում:

Ես էդտեղ ինձ համար բացահայտեցի լատվիական ֆոլկը՝ ֆոլկի հաջորդ կանգառը, որ պիտի գնամ, որ պիտի յություբում անընդհատ հնչի, հաջորդ սիրուն լեզուն, որ պիտի հայտնվի իմ to-do ցուցակում, բայց այդպես էլ երբեք չսովորվի:

Մեկ էլ մի վիդեո դրեց, որտեղ ինքն էլ էր աղջիկների հետ երգում:

– Իսկ սա տղաս է,- ցույց տվեց բեմում պարողներից մեկին:

– Տղա՜ էլ ունեք:

– Չորսը:

– Յոթ երեխա՞:

Հետո Անիտան պատմեց, թե ոնց է երեխաներին մեծացրել զանազան խաղերով, զանազան հմտություններ զարգացնելով ու անընդհատ երգելով՝ սկսած հղի ժամանակվանից: Դրա համար մեծացել, էդքան տաղանդավոր են դարձել: Հարցրի, թե ինչպես է անգլերեն սովորել, որովհետև Սովետում մեծացածների համար էնքան էլ սովորական բան չէ անգլերեն իմանալը: Պատմեց, թե ոնց է անընդհատ չարչարվել, տարբեր դասերից փորձել օգուտ քաղել, նամակագրական կապեր ունեցել զանազան երկրներում ապրողների հետ: Էդ ամենի հետ մեկտեղ բարձրագույն կրթություն էլ ուներ:

Մեկ էլ սկսեցի հանգել: Զգաց, թողեց, որ գնամ քնելու: Երբ պիտի պառկեի, ասեց՝ սպասի քեզ վիտալիզացիա անեմ, լավ քնես:

Գրասեղանիցս, որը, ի դեպ, գլխավերևումս է, հավաքեց բոլոր տեսակի էլեկտրոնային սարքավորումները ու ջղայնացավ, որ դրանք էդքան մոտիկ եմ պահում: Ծոցից մի կախարդական փայտիկ հանեց ու սկսեց պտտացնել վրայովս, իբր՝ լավ դաշտեր է ստեղծում: Պտտեցրեց-պտտեցրեց, ինչ-որ աղոթք մրմնջաց, թուշս պաչեց ու դուրս եկավ:

Առավոտյան չասացի, որ սովորականի պես վատ եմ քնել: Բայց դուրս գալուցս առաջ եկավ, գրկեց ինձ:

– Հաջողություն քեզ,- ասաց:

– Կատրինային էլ հաջողություն,- դուրս եկա տնից:

Դուռը բաց երկար նայում էր հետևիցս, մինչև շենքից դուրս գալս:

Գործից եկա տուն, տանտերս Լատվիայի ներկայացուցչի դիսկը տվեց:

– Սա քեզ համար է,- ասաց,- այսօր էլ չի գալու, համերգից հետո գնալու է օդանավակայան: Քաուչսըրֆինգով էի գտել նրան:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: