Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Ֆուտբոլային տոն Կոպենհագենում

on September 7, 2014

– Հայաստանն ու Դանիան նորից նույն խմբում են,- Կոպենհագեն գալուս առաջին օրերին ասաց ղեկավարս,- երևի միասին գնանք նայելու:

Խաղից ընդամենը մի քանի օր առաջ հայտարարեցի, որ միասին չենք գնա նայելու, որովհետև ես հայերի տրիբունայում եմ նստելու:

– Ես քեզ դիմացից ձեռքով կանեմ,- ասաց:

Մինչև այսօր կյանքիս մեջ մի անգամ էի մարզադաշտ գնացել ֆուտբոլ դիտելու: Վաղուց էր՝ ավելի քան տասը տարի առաջ: Չգիտեմ՝ ինչ էր խելքիս փչել, որ վեր էի կացել, եղբորս հետ գնացել այն ժամանակ դեռ բացառապես տղամարդկանց տարածքը համարվող մարզադաշտ: Երևի փորձում էի հետաքրքրվել ֆուտբոլով, ինչն էդպես էլ չհաջողվեց: Խաղից մենակ էն եմ հիշում, որ Հայաստանը Ուելսի հետ էր խաղում, ու երբ ոչ ոքի վերջացավ, բոլորը ցնծության մեջ էին. դրանք դեռ այն ժամանակներն էին, երբ Հայաստանի հավաքականի համար չպարտվելն արդեն մեծ հաջողություն էր:

Տարիների ընթացքում ֆուտբոլի նկատմամբ հետաքրքրությունս չի աճել, հակառակը, մարել է: Բայց այսօր պիտի գնայի խաղը նայելու ու պիտի գնայի ոչ այնքան ազգային-հայրենասիրական մղումներից դրդված, որքան տոնին մասնակից լինելու համար: Իսկ տոն ասելով բնավ նկատի չունեմ խաղի արդյունքը:

- Մենք սովորական քաղաքներում չենք հանդիպում:

– Մենք սովորական քաղաքներում չենք հանդիպում:

Ու իսկապես տոն էր, որը պետք է սկսվեր Դանիայում Հայաստանի դեսպանությունից: Դեռ հեռվից լսվում էր հայկական երաժշտությունը, ու միայն դրա ուղղությամբ քայլելով կարելի էր գտնել դեսպանատունը: Այնտեղ հավաքված էին եռագույն հագած կամ դրոշներով բազմաթիվ հայեր: Ոմանք նույնիսկ այլ երկրներից էին եկել (օրինակ՝ Շվեդիա, Նորվեգիա): 

Դեսպանատան բակում քոչարի պարողները

Դեսպանատան բակում քոչարի պարողները

Հենց մտա բակ, առաջինը Դավիթին տեսա: Նրան դեռ պատանեկան հասակից գիտեմ:

– Մենք սովորական քաղաքներում չենք հանդիպում,- ծիծաղեց:

Իսկապես, յոթ տարի առաջ ես ու Դավիթը միասին հայտնվել ենք Ամստերդամում: Հիմա էլ Կոպենհագենը:

Դեսպանատան բակում մի քիչ շփվելուց հետո երթով շարժվեցինք դեպի Պարկեն մարզադաշտ: «Հայաստան» էինք վանկարկում, աղմկում, եռագույնները ծածանում: Ահագին լավ մթնոլորտ էր տիրում: Ճամփին դանիացիները տեսնում էին մեզ, ժպտում: Պիտի ասեմ, որ Հայաստանից դուրս հայկական միջոցառումներից առաջինն էր, որի ժամանակ տհաճ զգացողություններ չունեցա: Հաստատ մթնոլորտից էր: Չկար էն հայկական տխրությունը, որ միշտ կախված է օդում: Իսկական ուրախություն էր, տոն էր: Կյանքիս մեջ առաջին անգամ էի իսկական հայկական տոն տեսնում:

Մարզադաշտը խաղից անմիջապես առաջ

Մարզադաշտը խաղից անմիջապես առաջ

Մարզադաշտի մոտ էլ մի քիչ հավաքված մնացինք, ոմանք «Հայաստան» էին վանկարկում, ոմանք՝ երգում: Հետո արդեն գնացինք տրիբունա, որտեղ, բնականաբար, դանիացիների համեմատ փոքրամասնություն էինք կազմում, չնայած պիտի ասեմ, որ ընդհանուր առմամբ ավելի աղմկոտ էինք: Դանիացիներն ավելի զուսպ էին երկրպագում ու ձայներ արձակում միայն կարևոր պահերին:

Հայկական տրիբունան

Խաղի մասին չասեմ: Հաշիվը բոլորդ էլ գիտեք, ես էլ ֆուտբոլից հասկացող չեմ, որ խելոք-խելոք դատողություններ անեմ: Բայց պատկերացրեք, ինձ առանձնապես չտխրեցրեց պարտությունը, ինձ համար կարևորն այստեղ մթնոլորտն էր, տոնը, Դանիայում միաժամանակ այսքան հայ տեսնելը: Ու սա այն դեպքերից էր, երբ այդքան շատ հայերի մեջ հայտնվելով ոչ թե միանգամից քեզ օտար ես զգում ու մեկուսանում, այլ գտնում մի փոքրիկ ընդհանուր բան, որ միավորում է բոլորիդ: 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: