Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Երազանքն իրականանալու երեկո. Լիլիթ Բլեյանի համերգը Երևանում

on December 29, 2014

2012-ին, երբ մեկնեցի Իռլանդիա ու ներկա գտնվեցի Ալանիս Մորիսեթի համերգին, հանկարծ հայտնաբերեցի, որ մանկության բոլոր երազանքներս արդեն կատարվել են, և ժամանակն է նորերը մոգոնելու: Հենց այդ տարի էր, երբ նոր երաժշտության փնտրտուքներիս ընթացքում հանկարծ հիշեցի, որ ամիսներ առաջ լսել էի Լիլիթ Բլեյանի «Սպասող գնացքները», ու պիտի որ նոր երգեր ունենար արդեն: Փորփրեցի YouTube-ը: Գտա: Լիքը լավ երգեր գտա: Ու սկսեցի անընդհատ լսել:

Հիշում եմ Պոտսդամի բնակարանս, երբ դասից հետո ինձ ներս էի գցում ու միացնում YouTube-ը, որ իրար հետևից անդադար լսեմ Լիլիթի երգերը: Հիշում եմ պատշգամբս, պատուհանիս հարվածող անձրևի կաթիլները, դիմացի լիճն ու ջրերի վրա քնած երկրորդ լուսինը: Լիլիթի երգերը Պոտսդամի և հետագա կյանքիս անբաժան մասը դարձան, «Քաղաքից քաղաքը»՝ իմ հիմնը: Ու ծնվեց նոր երազանքը. ներկա գտնվել Լիլիթի համերգին:

Համերգի ընթացքում

Համերգի ընթացքում

Ավելի քան երկու տարի պիտի սպասեի այս օրվան, պիտի քաղաքից քաղաք գայի, որ վերջապես ներկա գտնվեմ համերգին, որ լրացնեմ նախորդ բաց թողածներիս տեղը: Ու չեմ փոշմանել. Լիլիթի ձայնագրությունները լսելն իհարկե հրաշալի է, բայց կենդանի համերգին ներկա գտնվելը լրիվ ուրիշ փորձառություն է: Նա չի եկել արագ-արագ պարտականություն կատարելու, այլ վայելում է յուրաքանչյուր երգը նույնքան, որքան հանդիսատեսը, հաղորդակցվում է ներկաների հետ թե՛ երգերով, թե՛ դրանց արանքում խոսելով ու տրամադրություն է ստեղծում դահլիճում, ստիպում հավատալ, որ այդ երեկո պահածդ երազանքն անպայման իրականանալու է:

Համերգը բացվեց Corazón como prisión իսպանալեզու երգով, ու հանդիսատեսը միանգամից մտավ երազանք պահելու տրամադրության մեջ: Հետո «Տրամադրությունն» էր, որն ինձ տարավ դեպի Պոտսդամի սենյակս, երեկոները, պատշգամբս, աթոռներն ու անձրևը.

Ծանոթ մի տուն, հին մի սենյակ
Ու պատշգամբ` ծառին թիկնած,
Երկու աթոռ` իրար կողքի.
Պարզ երեկո` հոգնած ու թաց:

Բայց բեմից այլ գործիքներով ուրիշ, թարմ հնչողություն ուներ:

El después-ը լրիվ տեղին էր. երազանքի իրականանալու հետոյի մասին էր, այն հետոյի, որ պիտի լիներ, երբ համերգն ավարտվեր: Իսկ ես անհամբեր եմ, ես տեղում երազանք պահեցի:

«Հին հետքերովը» «Ուրիշ քաղաքում» ալբոմի իմ ոչ ամենասիրելի երգերից է, բայց կենդանի տարբերակը լսելիս ահագին հուզվեցի, իսկ երգի բառերը նորովի կպան սրտիս.
Այն քաղաքում, որտեղ տեսա քեզ
դեռ ապրում է մեր հեքիաթը
Այն քաղաքում այլ է երկինքը,
այլ են խոսքերը
այլ է կյանքը:

Sogni-ն՝ երազանքները, երեկոյի ընթացքում հնչած միակ իտալերեն երգն էր: Թեթև էր, ուրախ, տրամադրություն բարձրացնող:

Հետո՝ Siempre tú-ն, «Մութ սենյակումը», որը նույնպես թարմություն էր այլ գործիքավորմամբ, Un día-ն…

Առաջին կեսն ավարտվեց Rêve marin-ով և «Կապույտով»: Դրանցից առաջինի միայն բառերի հեղինակն է Լիլիթ Բլեյանը, երաժշտությունը կիթառահար Տիգրան Տեր-Ստեփանյանինն է, իսկ երկրորդի միայն երաժշտության հեղինակն է, բառերը Չարենցինն են:

Երկրորդ կեսը սկսվեց «Քաղաքից քաղաքով»՝ իմ երգով: Տարիներ են անցնում, բայց երգն էլի ակտուալ է մնում, էլի իմ մասին է, որովհետև դեռ «Փախչում եմ անվերջ քաղաքից քաղաք», ու հոգուս խորքում գիտեմ, որ Կոպենհագենը դեռ վերջինը չէ:

Հետո՝ Volverás, որին հաջորդեց Coloreando-ն իր թեթևությամբ ու դրական լիցքերով: Վերջապես հնչեց «Սպասող գնացքները»՝ այն առանցքային երգը, որով շատերը ճանաչել են Լիլիթին, այն երգը, որը միշտ միացնում եմ գնացքով ճամփորդելիս ու անպայման ուշադրություն դարձնում «մանկությունից պոկված կղմինդրե տանիքներին», այն երգը, որի ընթացքում հանդիսատեսը թեթևակի համարձակություն հավաքեց ու փորձեց «վարա՜ր, վարա՜ր» երգել:

Paciencia-ն իմ անհամբերությունը հաղթահարելու երգն է: Ու այն հաջորդեց «Գնացքներին»: Տեղին հիշեցում էր: Լիլիթին պիտի շնորհակալություն հայտնեմ ինձ համբերել սովորեցնելու համար:

No Name-ն իմ նոր սիրելին է, նոր մեսիջը, որ ստացա: Մարմնովս սարսուռ է անցնում երգը լսելիս: Էնքա՜ն ուղիղ, էնքա՜ն հստակ է հրահանgը. “Don’t fight your feeling, for it has no sense.”

No Name-ին հաջորդեցին երկու անգլերեն երգեր. Steps on Water և Dizzy: Իսկ հետո Լիլիթի երազանքի հերթն էր. Ժակ Բրելի Ne me quitte pas-ի սեփական թարգմանությունը: Ու ի՜նչ աստիճանի հաջող էր ստացվել, ի՜նչ նման բնօրինակին, ի՜նչ հուզիչ միևնույն ժամանակ: Համերգը եզրափակվեց թեմատիկ «Ծննդյան գիշեր» երգով, որը բավական հետաքրքիր հնչողություն ուներ կիթառով:

Լիլիթն ու մի խումբ երկրպագուներ համերգից հետո

Լիլիթն ու մի խումբ երկրպագուներ համերգից հետո

Բայց հանդիսատեսն էդքան հեշտ հանձնվողը չէր: Ու ծափահարությունների հետ սկսեցինք գոռալ՝ էլի: Լիլիթը կարծես պատրաստ չէր encore-ին (ու դա ինձ ահագին դուր եկավ, որովհետև պատրաստի, ծրագրված encore-ներից մեկ-մեկ ներվայնանում եմ), ուղղակի կրկնեց առաջին երգն ուշացողների համար:

Եվ ավարտվեց համերգը: Ես չեմ կարող բառերով նկարագրել իմ բոլոր զգացողությունները, որ ունեցա այդ ընթացքում, չեմ կարող բացատրել, թե որքան կարևոր էր այն ինձ համար, ու չափազանցրած չեմ լինի, եթե ասեմ, որ սա տարվա լավագույն իրադարձություններից էր, մի երեկո, որից ապաքինված դուրս եկա՝ հավատալով, որ նոր երազանքս կատարվելու է:

Advertisements

2 responses to “Երազանքն իրականանալու երեկո. Լիլիթ Բլեյանի համերգը Երևանում

  1. Gevorgm90 says:

    Ինչ լավն էր: Երնեկ վայելողներին,: 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: