Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Եվրատեսիլ. թուլացեք ու հաճույք ստացեք

on May 24, 2015
Անհամբեր սպասում ենք

Անհամբեր սպասում ենք

Հենց տարվա էս հատվածը գալիս է, ֆեյսբուքում պարբերաբար ստատուսներ են հայտնվում, թե՝ դուք էլ, ձեր Եվրատեսիլն էլ, էժանագին երգի մրցույթ է, ցածրաճաշակ է, էս է, էն է, ոնց էլ նայում եք ու էսպես շարունակ:

Իմ կոմպի բազմահազարանոց փլեյլիսթի մեջ Եվրատեսիլին երբևէ մասնակցած մեկ-երկու երգ հազիվ կգտնեք: Բայց երբեք չեմ թաքցրել, որ ուշադիր հետևում եմ, իսկ վերջին տարիներին, ինչ Հայաստանից գնացել եմ, Եվրատեսիլն ինձ համար դարձել է տարվա կարևորագույն իրադարձություններից մեկը: Իմ ընկերուհի Օլիվիան ասում է. «Բայց դու լավ երաժշտական ճաշակ ունես: Ինչու՞ ես Եվրատեսիլով տարված»:

Եվրատեսիլի նկատմամբ հետաքրքրությունս մեծացավ հատկապես այն ժամանակ, երբ հայտնաբերեցի, թե ինչքան հավես բան է տարբեր ազգերի ներկայացուցիչների հետ հավաքվել ու պաշտոնական կայքից միասին նայելը: Ո՛չ մուննաթ-զուննաթ, ո՛չ խնդրանք-աղաչանք, որ սփյուռքը Հայաստանին ձայն տա, ո՛չ սեփական բարձունքից արած հայտարարություն, թե՝ ես տենց ցածրաճաշակ բաներ չեմ նայում:

Իսկ մենք մրցույթին սկսեցինք «պատրաստվել» Զատիկի արձակուրդից անմիջապես առաջ, երբ Մառլենի տանը ես ու Անդրեասը հյուր էինք, ու մի քանի գարեջրից հետո սկսեցինք հերթով էս տարվա երգերը լսել: «Եզրափակիչն անպայման միասին ենք նայելու»,- որոշեցինք:

Անցյալ տարի Կոպենհագենում էր, հետևաբար էստեղ աժիոտաժը շատ էր, ու բնական էր իրադարձություններին հետևելը: Բայց արի ու տես, որ նույնիսկ այս տարի, երբ Դանիան սկի եզրափակիչ չանցավ, էստեղ էլի մեծ երևույթ էր. զանազան փաբեր հեռարձակում էին, իսկ մրցույթից հետո կարելի էր փողոցներում հարբած դանիացիների տեսնել, որոնք Եվրատեսիլի մասին էին խոսում:

Կիսաեզրափակիչը Մառլենի հետ դիտեցի: Իսկ եզրափակչին մենք մեր ընկերական խմբով (այսինքն՝ ավստրիացիներ, գերմանացիներ ու ես) որոշեցինք դիտել ուսանողական տուն կոչվող վայրում, որտեղ պարզվեց, որ մենք տարիքով ամենամեծն էինք. քսան-քսաներկու տարեկան ուսանողների կողքին մենք էինք՝ ասպիրանտներ ու դասախոսներ: Ու չնայած մեր տարիքին ու ստատուսին, ամենաշատ ուրախացողն ու շուխուռն անողն էինք:

Մինչև Եվրատեսիլը կսկսվեր, մրցույթ անցկացրին: Հարցերը Եվրատեսիլի ու Ավստրիայի մասին էին: Ջախջախելով հարցերին պատասխանեցինք ու ավստրիական քաղցրավենիքներ մրցանակ ստացանք: Հետո արդեն սկսվեց մրցույթը, ու դահլիճում ոգևորված ծափեր, բացականչություններ էին ու դրոշներ էին ծածանվում: Սերբ ընկերս՝ Սրջանը, Նիդեռլանդներից էս-էմ-էս գրեց, թե՝ հաջողություն ձեզ: Ես էլ Սերբիային հաջողություն մաղթեցի: Մառլենն էլ Վիեննայում ապրող իր աղջկա հետ էր անընդհատ էս-էմ-էսներ փոխանակում:

Ամեն մեկս մեր հերթին ամաչեցինք մեր երկրների երգերի համար ու սկսեցինք կողմնորոշվել, թե որ երգն է դուրներս գալիս: Բելգիան մի քանիսիս դուր եկավ: Մի երկուսը Սերբիային էին բալետ անում: Շվեդիայի երգը մեր ճաշակով չէր, բայց համաձայնեցինք, որ հիթ կդառնա հաստատ:

Մի ձայն Հայաստանին տվեցի, բայց ահավոր չուզենալով: Էստեղ տեղին կլինի ասելը, որ մինչև Եվրատեսիլը սփյուռքի նախարարությունն էսպիսի նամակ էր տարածել, որով խնդրում էին հայությանը քվեարկել Հայաստանի օգտին: Ահագին կատաղել էի, որովհետև մեջը ոչ մի բառ չկար երգը հավանել կամ չհավանալու մասին: Մի տեսակ նվաստացուցիչ է, ոնց որ ասեն՝ մենք ինչ աղբ ուզում, ուղարկում ենք, բայց դուք ոչինչ, քվեարկեք, որովհետև Հայաստանն են ներկայացնում: Սրանից հետո լավ երգ լինի, կքվեարկեմ, վատը լինի, չեմ քվեարկի:

Իսկ մինչ միավորները կհայտարարեին, սկսեցինք Merci chérie-ն երգել. 1966-ին այդ երգով էր Ավստրիան հաղթել, ու իմ ավստրիացի ու գերմանացի ընկերներն արդեն քանի ամիս է ինձ համոզում են, որ երգը սովորեմ:

Միավորները հայտարարելի սեղանի շուրջ ամենամանթո մնացողը չէի, որովհետև Գերմանիան ու Ավստրիան լրիվ զրոյի վրա լռվեցին: Բայց դե հենց նկատեցինք, որ մեր երկրներից ոչ մեկը հաղթելու շանսեր չունի, սկսեցինք Շվեդիային բալետ անել: Տեսնել էր պետք. դահլիճի մնացած բոլոր ազգերն էլ միացել ու Շվեդիայի համար ուրախանում էին: Մենք ընկերներով որոշեցինք, որ մյուս տարի եթե Մալմյոյում անեն, անպայման գնալու ենք:

Էկա տուն, տեսնեմ՝ ֆեյսբուքն էլի լիքն է Եվրատեսիլ չնայողներով, սրան-նրան քֆրտողներով ու ներվային քոմենթներով, թե՝ Շվեդիայի երգն ախմախ երգ էր, էդ ո՞նց հաղթեց, թե՝ սաղ քաղաքականություն է: Իսկ ես մի դանիացի ընկեր ունեմ, որը Եվրատեսիլի մասին բացարձակապես ամեն ինչ գիտի ու որը մրցույթից ժամեր առաջ հնգյակը ճիշտ հերթականությամբ գուշակել էր: Նա ասում է, որ ինչքան էլ խոսեն արևելաեվրոպական, բալկանյան ու սկանդինավյան մաֆիայի մասին, միևնույն է, հաղթում է լավագույն երգը:

Ամեն տարվա պես ֆեյսբուքը լիքն էր նաև «էսքան վատ Եվրատեսիլ չէր եղել» տեսակի խոսակցություններով: Ես կասեի՝ էսքան լավ Եվրատեսիլ չեմ հիշում, որ տեսած լինեմ: Սովորաբար երգերը մեկը մեկին նման, ձանձրալի ու հոգնացնող են, ու մեջների մեկ-երկու աչքի ընկնողները առաջատար են դառնում: Իսկ էս անգամ տասնյակի բոլոր երգերը լավ տպավորվել են:

Ու մտածում եմ՝ ինչքան տարբեր է վերաբերմունքը Հայաստանում ու Դանիայում: Հայաստանում ներվային ու թունավոր վիճակները, իսկ Դանիայում նույնիսկ Դանիայի եզրափակչում չհայտնվելու դեպքում մարդիկ միասին նայում, ուրախանում են, անցնում, գնում է: Լավ կլիներ՝ հայ հանդիսատեսն էլ մյուս տարի ֆեյսբուքներից կտրվեր, հավաքվեին խմբերով տարբեր տեղերում, միասին նայեին ու հաճույք ստանային: Դրանից լավ բան չկա:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: