Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Տասնհինգ ժամ Հելսինկիում

on June 9, 2015

Երկար էի մտածում՝ հիմա, երբ ստիպված եմ մենակ գնալ, արժե՞ հասնել Հելսինկի: Կամ գուցե գրեմ ու հարցնեմ, թե արդյոք գալու է ինքը: Չէ, ոչ մի դեպքում կոնտակտի չեմ գնա: Ուրեմն տեղը տեղին ճամփորդելու փոխարեն ուղղակի կվազեմ Հելսինկի, կլսեմ համերգը և հետ կգամ Կոպենհագեն: Ինձ ավելին պետք չէ:

Բայց ունեմ լրացուցիչ տոմս, որի հետ չգիտեմ՝ ինչպես վարվել: Մեկ անվճար էի առաջարկում, մեկ փորձում էի վաճառել: Ոչ ոք չէր հետաքրքրվում: Ինձ սարսափեցնում էր այն միտքը, որ կողքիս աթոռը դատարկ է լինելու, ու չեմ կարողանալու երգերի ընթացքում ծանոթ աչքերի մեջ նայել: Ես սովոր եմ մենակ համերգ գնալուն, բայց երբևէ չէր եղել, որ պլանավորեի ինչ-որ մեկի հետ գնալ, ու նա չգար: Չգար էն պատճառով, որ իրար հետ չէինք խոսում:

Վախենում էի իմ էմոցիոնալ վիճակից, վախենում էի՝ դեպրեսվեի ողջ ընթացքում ու փոշմանեի, որ գնացել եմ, վախենում էի ուշքի չգալ օրերով: Քանի՜ անգամ է պատահել, որ առավոտյան արթնացել եմ, որոշել երկու տոմսերն էլ վաճառել, հետո միտքս փոխել եմ, ասել եմ՝ չէ, պիտի գնամ: Ու միայն հիմա եմ հասկանում, որ դա իմ կյանքի ամենակարևոր որոշումներից է եղել:

Դեռ առավոտյան, երբ տնից դուրս եկա ու նստեցի մետրո, երբ կարդում էի Թորի Էյմոսի «Կտոր-կտոր» գիրքը, աչքերս սկսեցին լցվել: Դա այն դեպքերից էր, որ եթե գրքի նույն էջերը ցանկացած մարդու տայիր, կկարդար ու կասեր՝ բայց ի՞նչ կա հուզվելու: Նույնը կասեի նաև ես, եթե կարդայի ինչ-որ այլ ժամանակ, այլ վիճակում: Զգացի, որ ներսիցս ինչ-որ բան սկսել է դուրս գալ, ու դա լավ էր, թեթևացնում էր: Զգացողությունը հիշեցնում էր Once ֆիլմը, և ուրախ էի, որովհետև գիտեի, որ հաջորդ օրն արդեն լավ եմ լինելու:

Համերգասրահի մոտ

Համերգասրահի մոտ

Իսկ ինքնաթիռս ուշացումով Հելսինկի հասավ: Զարմանալիորեն արագ ու առանց մտածելու կարողացա համերգասրահ հասնել: Եվ իմ արագության վրա զարմացա միայն այն ժամանակ, երբ վերջապես ճարված գնորդն հարցրեց, թե արդյոք ինձ դիմավորել են օդանավակայանում:

Հետո տեսա Սեմիին ու Ռիկկային՝ ֆին երկրպագուներին, որոնց հետ ֆեյսբուքով էի շփվում, ու պայմանավորվել էինք համերգից առաջ ու հետո հանդիպել: Գնացին մոտակա բլրի գագաթին պիկնիկի, իսկ ես վազեցի սուպերմարկետից ուտելիք գնելու:

Հելսինկին գիտեի: Չնայած այնտեղ նախկինում միայն մի քանի անգամ եմ եղել մի քանի ժամով, բայց ինձ քարտեզ պետք չէր կողմնորոշվելու համար: Հարազատություն կար քաղաքի մեջ: Երեք տարի անց վերադարձել էի: Վերադարձել էի ամռանը: Ու մեկ էլ այստեղ սկսեցի լացել: Դուրս էի թողնում: Ներսումս կուտակվածը դուրս էր թափվում, ազատագրում, մաքրում ինձ: Ու գիտեի, որ հաջորդ առավոտ արդեն լավ էի լինելու:

Սուպերմարկետից պուլլա ու Կարելիայի բրնձակարկանդակ գնեցի, քայլեցի դեպի բլուրը: Անձրևից հետո դեռ թաց էր ու ցուրտ: Սեմիի ու Ռիկկայի հետ փորձարկեցի ֆիններենիս մնացորդները, իսկ նրանց դուր էր գալիս, երբ իմ բերանից իրենց մայրենի լեզուն էին լսում:

Իսկ համերգի ժամանակ կողքիս նստատեղն իրոք դատարկ էր, բայց ոչ այն մեկը, որի տոմսը սկզբում գնել էի: Մյուս կողքս Վիվին էր՝ տոմսի գնորդը: Թորիից շատ տեղյակ չէր: Զգուշացրի, որ գուցե հիասաթափվի, որովհետև Թորին համերգների ժամանակ հիթեր չի կատարում, ու նրան լավ չճանաչողները դժգոհ են մնում: Էդպես էլ չիմացա՝ ինչ տպավորություն ստացավ, որովհետև encore-ներից առաջ բեմի մոտ վազեցի, հետո էլ չտեսա նրան:

Թորին

Թորին

Բայց համերգն ամեն ինչով վերջն էր: Թորին երկու օր առաջվա համերգից ընդամենը երկու երգ կրկնեց: Մնացածն ուրիշ կազմ էր: Իսկ համերգասրահի ակուստիկան հզոր էր, Թորիի ձայնն էլ հիանալի վիճակում: Հզոր էր հնչում համերգը: Անգամ եթե չիմանայիր, չսիրեիր, մարմնովդ սարսուռ էր անցնում նրա ձայնային ելևէջներից: Ու սովորականի պես հաղորդակցվում էր հանդիսատեսի հետ, ինչպես ֆիննական թերթերն են գրում, «Թորին հանդիսատեսին ափի պես գիտի»:

Չգիտեմ՝ The Power of Orange Knickers-ն արդյոք ի պատասխան Դամիեն Ռայսի պատվերի՞ս կատարեց, թե՞ մեկ ուրիշն էր հատուկ խնդրել, բայց երբ սկսեց, մտածեցի՝ Թորին լավ հումոր ունի (նամակով խնդրել էի Դամիեն Ռայսի վերակատարում, իսկ նշված երգի ալբոմային տարբերակում Դամիենը ձայնակցում է Թորիին):

Ժամը տասնմեկն էր, երբ դուրս եկանք համերգասրահից: Լրիվ լույս էր, ոնց որ ցերեկ:

– Էս չի մթնել,- ասում եմ:

– Չի մթնում հիմա,- բացատրեցին ֆինները:

Համերգից հետո Ռիկկան, Սեմին, Տուլլան (մեկ այլ ֆիննուհի), Յանը (շվեդ, որին անցյալ տարվա Կոպենհագենի համերգից գիտեմ) և Կլեմենսը (երկու օր առաջ Դանիայում գնացքում բռնացրել էր ինձ) գնացինք գեյ բար՝ կարաոկե երգելու: Ճամփին Կլեմենսը խոստովանեց, որ ոչ թե գրքի կազմից էր հասկացել, որ Թորիի համերգին եմ գնում, այլ փորձել էր հասկանալ, թե ինչ լեզվով է գիրքը, հայացք էր գցել ու կարդացել տվյալ հատվածի վերնագիրը. The Power of Orange Knickers:

Կարաոկեում զանազան մարդիկ հետույքները ճղելով երգում էին էնպես, որ հնարավորինս լավ ստացվի: Ի՞նչ լավ երգելու մասին է խոսքը: Սեմին արագ-արագ Թորիի մի քանի երգ պատվիրեց: Հինգ-վեց հոգով կանգնում էինք, միասին երգում: Սկսեցինք Spark-ով: Երբ Թորիի պես մռնչում էինք, մեզ չէին հասկանում, թարս էին նայում: Հետո երգեցինք նաև Precious Things-ն ու Caught a Lite Sneeze-ը: Professional Widow-ն էլ էինք պատվիրել (գնալ ու ստուգել երգի բառերը 😀 ), բայց բարը փակվեց, մեզ դուրս հանեցին:

Իսկ դրսում մի խումբ հարված ժողովուրդ էր ման գալիս: Ծանոթ դեմքեր էին. նրանք էլ համերգին կային: Օրորվելով փորձում էին կարաոկե մտնել, քֆրտում էին, որ փակ է:

– Էս ինչ հարբած են,- ասացի:

– Ես էլ եմ հարբած,- ասաց Ռիկկան:

– Դու հարբած չես:

– Ֆիններն էսպես են հարբում,- ասաց,- շատախոս են դառնում:

Ֆինները մի հետաքրքիր հատկանիշ ունեն. իրենք իրենց ազգային ստերեոտիպներից լավ տեղյակ են ու ոչ թե քաշվում, խուսափում են դրանցից, այլ իրենք իրենց ձեռ առնում: Ռիկկան ցերեկն էլ էր շփվող, երբ դեռ ալկոհոլ չէր ընդունել:

Մութը լրիվ չէր ընկել: Երկնքի մոտ մեկ քառորդը բաց կապույտ էր:

– Սա Հելսինկիի ամառային գիշերն է,- բացատրեց Տուլլան:

Սեմին մեզ ուղեկցեց կողքի գեյ բարը, որտեղ ակումբային երաժշտություն էր հնչում, ու պարահրապարակ կար: Հարբած խումբը չուզեց մեզ միանալ՝ դժգոհելով, թե էնտեղ մարդ չկա, ու գնացին «ավանդական ֆիննական կարաոկե ճարելու», չնայած Սեմիի հորդորներին, թե երկուշաբթի գիշերով Հելսինկիում ամեն ինչ փակ է, ու, միևնույն է, մյուս կարաոկեները Թորի չունեն:

Ակումբում ոչ ոք չէր պարում: Չորսով էինք մենակ (Կլեմենսն ու Յանն արդեն գնացել էին): Սեմին երգը երգի հետևից պատվիրում էր, դիջեյը միացնում էր: Մեկ էլ Թորիի Professional Widow-ն միացավ: Ու էդ պահին որտեղից որտեղ բարի տարբեր անկյուններից թորիասերները հայտնվեցին, սկսեցին պարել: Գժանոց բան էր, երբ բոլորս միասին երգում էինք (նորից. ստուգել երգի բառերը 😀 ): Երգի ավարտից հետո ոնց հայտնվել էին, էդպես էլ նորից անհետացան, ու էլի մնացինք չորսով:

Ժամը երեք անց կես այս ակումբն էլ փակվեց, ու մենք դուրս եկանք փողոց, որտեղ արևն արդեն փայլում էր: Դրսում հատուկենտ հարբած մարդիկ էին ման գալիս:

– Երկուշաբթի գիշերով Հելսինկիում միայն Թորիի համերգին եկածներն են,- ասացի:

Կայարանի խաչմերուկին հասնելով պիտի բաժանվեինք: Չորսով իրար պինդ գրկեցինք. չորսս էլ ահագին երջանիկ էինք: Սեմին, Ռիկկան ու Տուլլան ուղևորվեցին տներով, ես՝ դեպի օդանավակայան, որ վերադառնամ Կոպենհագեն:

Ու ժամեր անց Կոպենհագենում էի՝ երջանիկ, հանգիստ, տպավորությունների տակ ու աշխույժ, չնայած գիշերը չէի քնել:

Հիմա նստած մտածում եմ, թե ինչքան լավ բան արեցի, որ գնացի Հելսինկի, ինչքան լավ էր, որ մենակ գնացի, ինչքան լավ էր, որ հյուրանոց չվերցրի: Սա հաստատ իմ կյանքի եզակի փորձառություններից է, ու միշտ հիշելու եմ, միշտ հետս ման եմ տալու: Ու մտածում եմ՝ էս ամենը չէի զգալու, եթե համերգին մենակ չգնայի:

Երբ հասկանում ես, որ առանց մի կոնկրետ մարդու շատ ավելի լավ է, քան նրա հետ, մտնում ես ապաքինման մի նոր փուլ ու կյանքիդ կոնկրետ մի հատված խորը թաքցնում հիշողություններիդ անկյունում՝ վրան կպցնելով պիտակը. «անցած»:

Այլևս երբեք համերգի երկու տոմս չեմ գնի:

Advertisements

One response to “Տասնհինգ ժամ Հելսինկիում

  1. […] շաբաթ երեկոյան։ Իսկ կարաոկեի մասին մտածելիս առաջինը Հելսինկիում Թորի Էյմոսի համերգն եմ հիշում։ Իմ բոլոր ֆիննական հիշողությունները ջերմ […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: