Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Ջոան Բաեզը Վիեննայում

on July 8, 2015

Հինգ տարի առաջ Երևանում Սերժ Թանկյանի համերգից հետո սովորության համաձայն իրար հարցրինք՝ հաջորդն ո՞վ է: Պատասխանն այն ժամանակ ֆանտաստիկայի ժանրից էր թվում. Ջոան Բաեզ կամ Ալանիս Մորիսեթ:

Հինգ տարի անց այս պատմությունը վաղուց արդեն մոռացած ես ապրում եմ Կոպենհագենում, իսկ Լիլիթը երկու ամսով մեկնում է Վիեննա: Որոշում ենք, որ անպայման համերգ պիտի գնանք: Ու բռնացնում ենք. Ջոան Բաեզը Վիեննայում:

Մայիսի սկզբերին Քիրսթենն էր ինձ հյուր եկել: Մեր ընդհանուր երաժշտական թեմաները սպառելուց հետո ասաց, որ իրեն միայն մի կատարող է մնացել, որ կենդանի չի տեսել ու չի բռնացնում: Անունն էլ ասաց, անծանոթ էր: Ասացի, որ ինձ էլ է մեկը մնացել, բայց տոմսն արդեն ունեմ. Ջոան Բաեզ: Պարզվեց՝ Քիրսթենն էլ նրան նկատի ուներ, ուղղակի անունը չգիտեմ ոնց էր արտասանել, որ չէի հասկացել:

Ու էդպես երեքով հավաքվեցինք Վիեննայում, գնացինք Ջոան Բաեզի համերգին:

Հանդիսատեսը բաղկացած էր մեզ նման ջահելներից, բայց մեծերն էլ քիչ չէին: Կային սպիտակած մազերով նախկին հիպիներ, միջին տարիքի տիկնայք ու պարոններ, թինեյջերներ: Բացօթյա տարածքում հավաքված սպասում էինք, թե երբ պիտի Ջոանը բեմ բարձրանա:

Բոբ Դիլանին մի քանի տարի առաջ կենդանի տեսնելուց հետո Ջոան Բաեզից սպասելիքներս մեծ չէին, ու վախենում էի՝ նույն կարգի ձանձրալի համերգ տա: Բայց չէ…

Ջոանը ժամանակին բեմ բարձրացավ: Ու հա՛, ծերացել է, հա՛, յոթանասունն անց է, հա՛, ձայնն ահագին նստել է, ու դժվարանում է բարձր նոտաներ վերցնել: Հա՛, շարժուձևն արդեն ահագին տատիկական է, տեսնում ես, որ վաղուց արդեն ջահել չէ: Բայց Ջոանը սիրում է իր հանդիսատեսին, խոսում է, կատակներ անում, պատմություններ պատմում:

Նայում ես տարիքն առած էդ կնոջը, նայում շուրջդ հավաքված նախկին հիպիներին ու պատկերացնում վաթսունականները, Վուդստոկը, նրա անցած երկար ճամփան երաժշտական աշխարհում ու ախմախ Բոբ Դիլանին, որ էդպես էլ էդ կնոջ ղադրը չիմացավ:^97072617CE523A3181D21A6077F0968C4081D78F3755D16FFB^pimgpsh_thumbnail_win_distr

Լսում ես չհնացող Diamonds & Rust-ը, ու ամեն մի տողն աչքիդ առաջ է գալիս: Էս երգը չէ՞ր, որ մի անգամ Ալիսա Քալանթարյանը միացրեց ռադիոյով, ու միանգամից Ջոանը քեզ տարավ: Հենց էս մեկն էր՝ Ջոանի երգացանկի հիմնը, աշխարհի ամենալավ ինքնակենսագրական երգերից մեկը, որ մարդիկ գլուխ են ջարդում, որ իմանան՝ ում մասին է, որ Ջոանը լռում է, իսկ Բոբ Դիլանը համոզված ասում է, որ իրեն է նվիրված, որտեղ օրիգինալ տարբերակի «Տասը տարի առաջը» հիմա «Հիսուն տարի առաջ» է երգում, ու, միևնույն է, հանդիսատեսը սիրում է այն:

Իսկ հանդիսատեսին ամբողջ երկու encore նվիրեց, առաջինը՝ երեք, երկրորդը՝ երկու երգից բաղկացած: Ու այդ վերջին հինգ երգերը բոլորը միասին էին երգում: Իմ ամենասիրած համերգային զգացողություններից է, երբ հանդիսատեսը բեմի հետ մեկ է դառնում: Իսկ Ջոանի ընտրած երգերն այնպիսին էին, որ էդ էֆեկտը կրկնապատկում, բազմապատկում էին: Մի հատ պատկերացրեք էդքան մարդ միասին Imagine-ը երգելիս: Երգի ամեն տողը հասկանում ես, զգում ես մաշկիդ վրա, ու էմոցիաներն էնքան ուժեղ են, որ արցունքներդ չես կարողանում զսպել:

Երգեց նաև Sag mir wo die Blumen sind-ը: Հետաքրքիր է, որ համերգից առաջ երեքով հենց էդ երգն էինք քննարկում ու ափսոսում, որ հայերեն տարբերակ չկա, թե չէ բոլորս միասին կերգեինք:

Ավարտեց համերգը Blowin’ in the Wind-ով: Ավարտեց նույն երգով, ինչ Բոբ Դիլանը, բայց դա ոչ թե «դե լավ, որ էդքան խնդրում եք, էս մի երգն էլ ձեզ շպրտեմ» տոնով էր, այլ. «ուրախ էի, որ երգեցի ձեզ համար, էլի կերգեի, ուղղակի շատ եմ հոգնել, կներեք, գնամ քնելու»:

Մտածում եմ՝ Ջոանին արժե անպայման Հայաստան կանչել: Արժե, քանի դեռ երգում է:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: