Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Մեկուկես տարի անց Դանիայում

on October 16, 2015

Անցյալ տարի ծննդյանս օրը մեկի հետ գրազ եկա, որ ուղիղ երեք տարի անց նույն օրը զանգելու է ինձ ու հարցնի, թե արդյոք զզվել եմ Դանիայից: Պնդում էր, որ զզված եմ լինելու, իսկ ես ասում էի՝ անհնար է: Չգիտեմ՝ հիմիկվանից երկու տարի անց ինչ կլինի հետս, որտեղ կլինեմ, բայց մի բանում վստահ եմ. այսօր դեռ սիրում եմ Դանիան ու գնալով ավելի եմ սիրում:

Ինչ խոսք, էստեղ էլ դժվարություններ կան: Էստեղ իմ կյանքում եղել են ու կան էնպիսի խնդիրներ, ինչպիսիք երբեք չեմ ունեցել ուրիշ ոչ մի տեղ: Այս մեկուկես տարվա ընթացքում հինգ տուն եմ փոխել ու դեռ նորից եմ ուզում փոխել: Էսպես հեշտ է հնչում, բայց ամեն անգամ նոր սենյակ ճարելն իսկական գլխացավանք էր լինում: Ունեցել եմ նաև հուզական սարսափներ. կյանքիս էդ երեքը ամիսը հիշելիս մազերս բիզ-բիզ են կանգնում, ու մինչև հիմա հավատս չի գալիս, որ այդ ամենի միջով ես եմ անցել ու հիմա երկու ոտքի վրա կանգնած եմ՝ առողջ ու երջանիկ: Իսկ աշխատավայրում ունեցածս խնդիրների մասին խոսել նույնիսկ չեմ ուզում: Էլ չխոսեմ չեկող ամառվա, չդադարող անձրևների ու հեծանիվները շուռ տվող քամիների մասին:

Սկանդինավյան աշուն

Բայց էս բոլոր բացասական բաները ոչինչ են էստեղ ստացածս դրականի համեմատ: Մի տեսակ ինձ իմ ճիշտ տեղում եմ զգում, ճիշտ ընկերներով, ճիշտ միջավայրում: Եթե մակերեսորեն նայենք, լավ աշխատանք ունեմ, զբաղվում եմ ինչով ուզում եմ, հաճախ ճամփորդում եմ, համերգներ եմ գնում: Մի խոսքով, գոհ եմ կյանքիս որակից: Իսկ եթե մի շերտ խորանանք, կտեսնենք իմ խառնվածքին հարմար հասարակություն, որին ինտեգրվելն ինձ առանձնապես դժվար չէ: Ու չնայած լեզվին դեռ կատարելապես չեմ տիրապետում, էստեղ ինձ տանն եմ զգում:

Մեկուկես տարի անց ինձ դուր է գալիս իմ ընկերների նեղ ու մտերմիկ շրջանակը, որոնց հետ կարող եմ ժամանակ առ ժամանակ գարեջուր խմելու գնալ ու խորանալ աշխարհի ամենալուրջ թեմաներից: Ինձ դուր է գալիս փողոցներում ծանոթ մարդկանց հանդիպելը, ինչպես Երևանում էր, ուղղակի բարևել-անցնելը կամ մեկ-երկու բառ փոխանակելը: Ինձ դուր են գալիս ինձ հետ կատարված բոլոր մեծ ու փոքր պատմությունները, որոնց մասին երբեմն գրում եմ բլոգումս, երբեմն՝ ֆեյսբուքում, երբեմն էլ պահում հետոյի: Ինձ դուր է գալիս հանդիպել մարդկանց, խոսել դեսից-դենից, բայց պարտավորություններ չդնել, ուրախանալ նրան մեկ տարի անց նորից տեսնելիս կամ այլևս երբեք չտեսնել: Ինձ դուր է գալիս շաբաթ-կիրակի օրերին բազմոցին փռվելն ու գիրք կարդալը՝ առանց որևէ սոցիալական պարտականության: Ինձ անգամ դուր է գալիս աշունը, չդադարող մանր անձրևը, գորշությունն ու քաղաքի վրա իջած տխրությունը: Վերջիվերջո, տաք վերմակը կա ու կա, հատկապես երբ վերմակի տակ մենակ չես:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: