Վերջին 28 օրը Ֆինլանդիայում. օր 5, յոգա թանգարանում

Ամիսներ առաջ համալսարանի սպորտային ակումբում գրանցվելս լրիվ անիմաստ էր․ յոգայի դասերը սովորաբար ցերեկվա ժամերին էին լինում, երբ աշխատում էի։ Հատուկենտ առավոտյան դասերը սկսնակների համար էին, բայց, միևնույն է, կգնայի, եթե կարողանայի գրանցվել․ գրանցումը բացվում է մեկ շաբաթ առաջ ու վայրկենական լցվում։

Առաջին կիսամյակում համալսարանի սպորտային ակումբի ծառայություններից միայն մի անգամ օգտվեցի՝ մասնակցելով յոգայատիպ մի դասի, որի համար ստիպված էի հասնել Տիկարինե։ Թեև քաղաքի կենտրոնից շատ հեռու չէ, բայց կամպուսը տեղակայված է բլրի վրա, ու այս ձյուն-սառույցին էնտեղ բարձրանալ-իջնելն ամենահարմար բանը չէ։

Հենց էս սենյակում էր դասը

Մի խոսքով, էս բոլոր հանգամանքները համատեղելու արդյունքում ուղղակի սկսել էի յոգայով ընդհանրապես չզբաղվել։ Ի՞նչ յոգա։ Ընդհանրապես որևէ ֆիզիկական ակտիվություն չունեի օրը տասը րոպե հեծանիվ քշելուց բացի։ Ու զգում էի, թե ոնց էր մարմինս կամաց-կամաց փտում։ Չէ՛, չէի չաղանում, որովհետև առանձնապես չէի էլ ուտում։

Բայց հունվարից այս կողմ մի քիչ բախտն ինձ ժպտաց, մի քիչ էլ  որոշեցի ինձնով զբաղվել, ու հայտնվեցին յոգայի դասեր ցերեկները՝ աշխատանքային օրվա ուղիղ մեջտեղում, բայց որոնց գրանցվելիս երբևէ խնդիր չէր լինում, որովհետև էջում մեծ-մեծ տառերով գրված էր, որ դասերը սկսնակների համար չեն։ Տեղն էլ էր հարմար՝ հենց քաղաքի կենտրոնում, հետևաբար կարող էի գործից մեկուկես ժամով պոկվել, նորից հետ գնալ։

Էսօր երկրորդ անգամ էի էնտեղ։ Էնպես էր ստացվել, որ դասերիցս մեկը ծրագրվել էր յոգայի ժամին։ Եթե անցյալ կիսամյակ լիներ, հաստատ դասն առաջնահերթություն կլիներ։ Բայց էս անգամ գցեցի-բռնեցի ու մտածեցի՝ կարելի է դասը կես ժամով հետաձգել ու երկուսն էլ հասցնել։

Ու լանչին Սաթուի հետ Յոենսուի վերջին նորությունը՝ ձնե ժողովուրդը, քննարկելուց հետո մի ժամ էլ աշխատեցի և ուղևորվեցի թանգարան։ Հա՛, ճիշտ եք կարդում․ թանգարան։ Յոգայի դասը թանգարանում էր։ Չգիտեմ՝ ում պայծառ մտքով է անցել երկուշաբթի օրերին, երբ թանգարանը փակ է, այն յոգայի սրահի վերածելը, բայց պիտի ասեմ, որ հրաշալի գաղափար է․ գորգիկդ փռում ես փայտե հատակին, ու շուրջդ լիքը թանգարանային նմուշներ են։ Մթնոլորտն էլ հանգիստ է, ու ոչ մի ձայն շուրջդ չի լսվում։

Պիտի ասեմ, որ ուսուցիչն ամենահաջողներից չէ ու դասի ընթացքում ինձ համար անընդունելի բաներ է ասում կամ անում։ Բայց Յոենսուում երևի էսքանից ավելին սպասել չեմ կարող, ու պարզապես հարմարվում եմ․ եթե երգի բառերը չեմ հասկանում, կարող եմ ուղղակի չկրկնել նրա հետևից։

Իսկ դասը նախորդ անգամվա համեմատ ավելի հաճելի էր։ Մարմինս էլ էնքան ժանգոտած չէր, ինչքան անցյալ անգամ, ու ավելի թեթև էի շարժվում։ Ու էնքա՜ն կարոտել էի մարմնիս վրա կենտրոնանալն ու նրա հնարավորություններն ուսումնասիրելը։ Կարևորը՝ կարողացա դասի ժամանակ մի բոլ անջատվել։ Դասից հետո գորգիկս գցեցի ուսիս ու վազեցի համալսարան։ Ուսանողներս արդեն սպասում էին։

Վերջերս ամեն անգամ լսարան մտնելուց հետո զգում եմ, թե ինչ աստիճանի արձակուրդի կարիք ունեմ։ Ու գնալով այդ կարիքը մեծանում է։ Մյուս շաբաթվանից գոնե դաս չեմ ունենա, գրաֆիկս ավելի թեթև կլինի, ու երևի կհասցնեմ մի քիչ հանգստանալ մինչև նոր արկածներ սկսելս։

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s