Քաղաքը նույնն էր, ես էի փոխվել

DSC_2976.JPGՀենց ինքնաթիռից իջա, սկսեցի սրթսրթալ։ Ձյուն էր նստել։ Շտեֆանը գրել էր ինձ, որ այդ օրը տարվա առաջին ձյունն էր գալիս։ Պատասխանել էի, որ ուրախ եմ, երևի այս տարի այլևս ձյուն չտեսնեմ։

Իսկապես ուրախ էի։ Բայց անգամ վերարկուիս ու շարֆիս մեջ փաթաթվելը չօգնեց, որ չմրսեմ։ Մոռացել էի, թե ցուրտն ինչ է։ Յոենսուում առաջվա պես ցուրտ էր։

Հյուրանոցն իմ սիրելի սրճարանի վերևում էր։ Սիրելին ո՞րն է։ Յոենսուում միակ սրճարանն էր, որը վեցից հետո ու կիրակի օրերին բաց էր։ Ընտրությունը մեծ չէր։ Այդ սրճարանում բազմաթիվ երեկոներ եմ անցկացրել՝ փորձելով փախչել միայնությունից, փորձելով թաքնվել, բայց հանդիպելով ծանոթ դեմքերի։ Իսկ հիմա այն ներքևի հարկում է։

Առավոտյան, երբ դուրս եկա, որ գնամ համալսարան, ինչ֊որ ծանրություն իջավ ուսերիս։ Թվաց՝ Յոենսուից երբեք չեմ հեռացել ու թվաց՝ երբեք չեմ հեռանալու։ Իսկ Յոենսուում ամեն ինչ նույնն էր. անգիր գիտեի, թե փողոցների որ եզրերում է ձյունը փխրուն ու վտանգավոր հեծանիվի համար, գիտեի նաև, թե մայթերի որ հատվածներում է մերկասառույցը։ Բոլոր տեղերը նույնն էին։ Քայլում էի հերթով թվարկելով փողոցների անունները, բայց երբ հասա այն փողոցին, որտեղ ապրել եմ, անունը մոռացա։ Ես երբեք իմ փողոցների անունները չեմ մոռանում։ Այդ մեկը չէի հիշում։

Համալսարանի սրճարանի աշխատողը նույնն էր, ճաշարանի աշխատողը նույնն էր, հավաքարարը նույնն էր։ Հավաքարարը եկավ ինձ գրկեց, հարցրեց, թե ոնց եմ։ Ինքը անգլերեն նույնքան գիտի, որքան ես՝ ֆիններեն։ Բայց չգիտեմ ոնց հաղորդակցվում ենք։ Երևի գերագնահատում ենք լեզվի դերը։ Առանց լեզվի էլ է հնարավոր։

Նույնն էին նաև դասախոսությանս սլայդները. քանի որ այս առարկայի մի մասը դասավանդել էի անցյալ տարի, պատրաստվելու համար շատ ջանք չպահանջվեց։ Անգամ ուսանողներից մի քանիսն էին նույնը, ու ստիպված էի ասել, որ նյութն անցյալ տարի լսել են։

Գրադարանում ականջնակալները հագած աշխատում էի։ Նույնն էր նաև մինչև ուշ երեկո աշխատելուս սովորությունը, բայց անցյալ տարի գրասենյակումս էր, վեց տարի առաջ՝ գրադարանի առաջին հարկում, որովհետև լավ կոմպ չունեի։ Զգացողություններն էին նույնը։

Նույնն էին նաև լողավազանն ու սաունան։ Զարմացա, թե որքան փոքր է այն. սովորել եմ Օրհուսի օլիմպիական լողավազանին։ Զարմացա, թե ինչքան շատ են ֆինները սաունայում խոսում։ Դանիայում սաունան լռության տեղ է։

Իմ սիրելի սրճարանն էլ էր նույնը իր մենյուով ու աշխատողով։ Սուպերմարկետները լրիվ նույնն էին, նույնն էր նաև իմ սիրելի ռեստորանն ու ֆասթֆուդների տեղերը։ Ոչինչ, բացարձակապես ոչինչ չէր փոխվել Յոենսուում։ Վերջին մեկ տարվա ընթացքում Հայաստանում հեղափոխություն էր տեղի ունեցել, Օրհուսում մի քանի տուն էի փոխել, նոր աշխատանքի անցել ու լիքը նոր մարդկանց հետ ծանոթացել, Դանիայի քաղաքական դաշտը խառն էր, ամառ էր եկել ու գնացել, բայց Յոենսուում ամեն ինչ նույնն էր՝ ցուրտ, ծածկված ձյան տակ։ Ու միայն ես էի փոխվել։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s