Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

#metoo

Այսօր համացանցը ողողված է #metoo հեշթեգով, որով կանայք (և տղամարդիկ) խոստովանում են, որ աշխատավայրում կամ այլուր սեռական ոտնձգության են ենթարկվել։ Հեշթեգի տարածվածությունը ցույց է տալիս, թե սեռական ոտնձգություններն ընդհանրապես ինչքան տարածված են աշխարհով մեկ։ Ֆեյսբուքի ֆիդովս անցնելիս նկատեցի, որ հեշթեգով շատ ավելի շատ կիսվում են Դանիայում բնակվող կանայք։ Սա իհարկե չի նշանակում, որ սեռական ոտնձգությունները Դանիայում ավելի տարածված են, այլ կարող է նշանակել, որ Դանիայում բնակվող կանայք որոշակի վախ կամ ամոթ հաղթահարել են՝ կարողանալով կիսվել հեշթեգով։

Իսկ ես մի քանի ժամ գցում-բռնում էի, մինչև ինքս էլ ի վերջո կիսվեցի։ Իմ անձնական փորձից կարող եմ ասել, որ Հայաստանում շատ ավելի շատ եմ սեռական ոտնձգությունների ենթարկվել Դանիայի համեմատ։ Ու թեև Կոպենհագենի համալսարանի մեր ամբիոնում շշուկներ էին պտտվում, ու մի անգամ նույնիսկ ամբիոնի վարիչը բոլորին նամակ ուղարկեց՝ նշելով, որ ոտնձգությունների մասին բողոքներ կան, անձամբ իմ նկատմամբ երբևէ որևէ ոտնձգություն չի եղել։

Այնուամենայնիվ, այս գրառմամբ ուզում եմ պատմել սեռական ոտնձգության ենթարկվելու առաջին փորձիս մասին, որը երբևէ որևէ մեկի չեմ պատմել ու չգիտեմ՝ ինչու չեմ պատմել։

Հինգերո՞րդ, թե՞ վեցերորդ դասարան էի։ Չգիտեմ՝ որ մանկավարժական օրենքով է հիմնավորված կամ կա ընդհանրապես հիմնավորում, թե ոչ, բայց դասարանում ամեն նստարանի մոտ մի տղա ու մի աղջիկ էր նստում։ Դրան էլ ավելացնենք, որ մեր դասղեկի միտքը փայլատակել էր ու որոշել էր, որ վատ սովորող տղաներին լավ սովորող աղջիկների կողքին նստացնելով առաջինների առաջադիմությունը կլավանա։

Առաջադիմության մասին չգիտեմ, բայց իմ կողքը նստող տղան ամբողջ կիսամյակ «խանգարում» էր ինձ։ Համենայնդեպս, էդպես էի պատճառաբանում, երբ դասղեկին խնդրում-աղաչում էի ինձ տեղափոխել։ Իսկ իրականում կողքիս նստող տղան դասերի ժամանակ ձեռնաշարժությամբ էր զբաղվում։ Հիմա որ հետ եմ նայում էդ ժամանակներին, մտածում եմ՝ անհնար է, որ ուսուցիչները նկատած չլինեին։ Բայց ոչ ոք, փաստորեն, որևէ բան չէր ձեռնարկում։

Մեր դասարանում ոտնձգության մյուս դեպքն ավելի ցայտուն էր։ Մեզնից մի դասարան բարձր մի տղա մնացել էր մի տարի, հայտնվել մեր դասարանում։ Նրան նստացրել էին մի վատ սովորող աղջկա կողքին, որը բացի վատ սովորելուց նաև անասելի լուռումունջ էր։ Երբ դաս էին հարցնում, կկանգներ գրատախտակի մոտ, շուրթերը կշարժեր ու ոչինչ չէր ասի։ Դասատուներն աշխարհի վերջին վիրավորանքները կհասցնեին, ոմանք անգամ կհարվածեին չսովորելու համար, բայց, միևնույն է, ինքը ձայն չէր հանում։

Բայց մի անգամ դասի ժամանակ նույն լուռումունջ աղջիկը հանկարծ գոռգոռոցը դրեց։ Կողքը նստած տղային ձեռքերով հարվածում էր, հրում ու ինչ-որ բան ասում։ Ես շատ լավ գիտեի՝ ինչ էր կատարվել։ Գիտեի, որովհետև այդ նույն տղան մի անգամ դասամիջոցին ձեռք էր գցել հետույքիս, բայց ես լռել էի։ Լռել էի մինչև այս պահը, երբ դրա մասին գրում եմ բլոգումս։

Իսկ այդ տղան անընդհատ, պարբերաբար իր կողքը նստող աղջկան ձեռք էր գցում։ Այդ գոռգոռոցը նրա համբերության բաժակի լցվելն էր, ինքնապաշտպանությունը, երբ դասարանում ոչ ոք չկար, որ իրեն պաշտպան կանգներ։ Այդ գոռգոռոցին ներկա էր նաև ուսուցիչը։ Իսկ տղան շարունակեց նստել այդ աղջկա կողքը այնքան, մինչև նոր դասարան տեղափոխվեցինք, ու նստարանները վերադասավորվեցին։

Ու չգիտեմ՝ արդյոք այսօր #metoo գրող կանանց թիվն ավելի փոքր կլիներ, եթե գոնե դպրոցում բոլորի աչքի առաջ տեղի ունեցող դեպքերը կանխվեին ու դատապարտվեին։

 

Advertisements
32 Comments »

Յոենսուի մի աշխատանքային օրը

Տասներկու ժամ աշխատելուց ու դասախոսությունս վերջնական տեսքի բերելուց հետո վերջապես վեր էի ընկել խոհանոցում։ Քնելու հավես չկար․ ոնց որ ուղեղս միացած լիներ ու հրաժարվեր անջատվել։ Ես չեմ հիշում, թե վերջին անգամ երբ եմ տասներկու ժամ աշխատել։ Երևի վերջին էքսպերիմենտիս օրերին էր, բայց անգամ էն ժամանակ տասներկու ժամ մտավոր աշխատանք չէի կատարում․ գործիս մեծ մասը կա՛մ տեխնիկական էր, կա՛մ էնքան էի արել, որ արդեն ավտոմատացել էր։

Երբ գրասենյակիցս դուրս եկա ու միջանցքի լույսը վառեցի, նկատեցի, որ ևս մեկ բաց դուռ կա։ Կոպենհագենում երեկոյան ժամը տասի կողմերն ո՞վ բաց դուռ կտեսներ։ Այն բացառիկ օրերին, երբ ժամը տասին գրասենյակումս եմ եղել, պահակն էր գալիս ու ստուգում՝ ինչ գործ ունեմ համալսարանում էդ ժամին։ Ու սովորաբար գործ չէի ունենում։ Գրասենյակումս երկար մնալու պատճառը հիմնականում էմոցիոնալ էր․ որևէ բան անհանգստացնում էր, ու տուն գնալ չէի ուզում։

Թե ինչու է այնպես ստացվել, որ ուշ երեկոյան ժամերին Յոենսուում կգտնես աշխատողների, իսկ Կոպենհագենում՝ ոչ, մի առանձին ու երկար գրառման թեմա է։ Ու եթե ինձ հարցնեն, թե որն եմ նախընտրում, կասեմ՝ Կոպենհագենը, բայց իմ կյանքի ներկայիս հանգամանքներում լավ է, որ Յոենսուում նման վարքագիծն ընդունելի է։

Իսկ այդքան երկար աշխատելու պատճառն այն էր, որ այն ժամանակ, երբ պիտի այսօրվա դասախոսությունս պատրաստեի, զբաղված էի գրանտի դիմումը գրելով։ Դեռ այն ժամանակ գիտեի, որ դասախոսությանը ժամանակ չտրամադրել նշանակում էր, որ հետ գալուն պես պիտի լծվեմ գործի ու ճռռամ, որ հասցնեմ։ Այն ժամանակ դա ինձ չէր հուզում, որովհետև գրանտը կարևոր էր։ Բայց իրադարձությունների այդպիսի շրջադարձից հետո ամեն նոր սլայդը պատրաստելիս նայում էի դուրս, նայում էի չդադարող քամուն ու թափվող տերևներին, ծառից ծառ թռչկոտող ու ինչ-որ բանի համար կռվող երկու սկյուռիկներին և ուզում դրսում լինել։ Բայց դա երկար չտևեց, որովհետև մի կողմից ամպամած էր, մի կողմից մութն ընկավ, ու հետո արդեն սկսեցի երազել տաք ընթրիքի մասին։

Ինն անց էր, երբ գրասենյակիցս դուրս եկա։ Գործս դեռ չէի վերջացրել, բայց մտածեցի՝ դուրս գամ, սննդիս հարցերը լուծեմ․ քաղաքի բոլոր սուպերմարկետները փակվել էին, ու միակ տեղը, որտեղ հնարավոր էր սնունդ ճարել, պակիստանցիների պիցցերիան էր։

Քշեցի այնտեղ մանր անձրևի միջով։ Իրականում տարածություններն այստեղ շատ փոքր են, ու հանգիստ կարելի է քայլել։ Բայց երեկ սառցակալեցի, մինչև համալսարանից տուն հասա։ Դրա համար որոշեցի, որ սրանից հետո ամեն տեղ հեծանիվով եմ գնալու։

Պակիստանցիների պիցցան առանձնապես լավը չէ, բայց քաղաքի երկու պիցցերիաներից մեկն է, իսկ մյուսն ավելի վատն է ու ավելի շուտ է փակվում։ Մարգարիտա պատվիրեցի՝ նախապես իմանալով, որ չեմ կարողանալու ուտել։ Հարցրին՝ տեղու՞մ եմ ուտելու, թե՞ հետս տանելու եմ։ Խելամիտ կլիներ հետս տանելը․ տանն էլ դեռ պիտի մի քիչ աշխատեի, ու պետք չէր ժամանակ կորցնել։ Բայց նաև ուզում էի ուղղակի հանգիստ նստել մի կես ժամ հետո, հետո տուն գնալ։

Երևի վերջին հաճախորդն էի․ պիցցերիան տասին փակվում էր։ Նստել էի պատուհանի մոտ ու տեսնում էի արտացոլանքս՝ հոգնած ու մենակ։ Յոենսուի մենակության հետ հաշտվել եմ, ու էդպիսի աշխատանքային օրերն են, որ օգնում են ընդհանրապես մոռանալ սոցիալիզացիայի մասին։

Հեռախոս մոտս չկար։ Դա օգնում էր աշխարհից լրիվ անջատված լինել։ Վերջին օրերին ընդհանրապես հետս հեռախոս ման չեմ տալիս․ սմարթֆոնս տանն եմ թողնում, ֆիննական հեռախոսս՝ գրասենյակում։

Զոռով ինձ ստիպելով պիցցայի կեսը կերա։ Աշխատողը տեսավ, որ կիսատ եմ թողնում, խնամքով փաթաթեց, որ հետս տանեմ։ Լավ միտք էր, բայց չգիտեմ՝ մեկ էլ երբ եմ տանն ուտելու։ Ինչ եկել եմ Յոենսու, սկսել եմ ահավոր վատ սնվել ու չշարժվել։ Չգիտեմ՝ մարմինս ինչքան կդիմանա էսպիսի ապրելակերպի։ Ամեն անգամ ջիմում դաս եմ վերցնում ու ամեն անգամ քենսըլում, որովհետև տեսնում եմ՝ չեմ հասցնում։ Կոլեգաներիցս Լարիսան երեկ եկավ, առաջարկեց իր հետ վազելու գնալ։ Սպորտային համազգեստս մոտս չէր։ Բայց եթե նույնիսկ լիներ էլ, չէի գնա։

Գիշերը մեջքս պոկվում էր։ Ուզում էի մի քիչ յոգա անել․ գորգիկս հետս բերել էի Կոպենհագենից։ Բայց մյուս կողմից էլ չափից դուրս հոգնած էի։ Մի քիչ ձգվեցի ու պառկեցի քնելու։ Իսկ քնել չէր ստացվում։ Նորից մտածում էի ղեկավարիս արածի մասին ու հատ-հատ հիշում, թե անցյալում ինչպես է նման վարք դրսևորել իմ ու ուրիշների նկատմամբ ու գլխիս խփում, թե ինչու ինքս ինձ թույլ տվեցի նույն քաքի մեջ նորից ընկնել։ Սիլվիան համոզում էր, որ լեզու գտնեմ հետը, որովհետև ես կորցնելու բան ունեմ, ղեկավարս՝ չէ։ Իսկ Մորթենն ասաց, որ ավելի շուտ ինքը կտեղափոխվի Յոենսու, քան թույլ կտա, որ Կոպենհագենում նման վերաբերմունքի արժանանամ։

Մտածում եմ՝ երկրորդ ղեկավարիս գրեմ։ Չգիտեմ՝ ինչն է մինչև հիմա հետ պահել, բայց երկրորդ ղեկավարս հենց էն գիտնականն է, որի աշխատանքով հետաքրքրվելով եմ դիմել PhD ծրագրիս, ու ամբողջ PhD-իս ընթացքում ինքը լրիվ Կասպերի հակակշիռն է եղել՝ ոգևորելով, քաջալերելով ու հավանություն տալով համարձակ պրոյեկտներիս։

Գնամ հիմա։ Դասախոսությունը մի ժամից կսկսվի։ Յոենսուի համալսարանական համակարգի մասին շուտով կպատմեմ։ Չեմ մոռացել։

8 Comments »

Իմ տունը

Թեզս հանձնելն ընկալում էի ոչ թե որպես ինչ-որ բանի ավարտ, այլ սկիզբ, իսկ պաշտպանությունը՝ այդ սկզբի ավարտ։ Բայց երբ շնորհավորանքները վերջացան, երբ համալսարանի գրասենյակը դատարկեցի ու երբ ճամպրուկս վերցրած ճանապարհվեցի օդանավակայան, հասկացա, որ Կոպենհագենում ապրածս երեքուկես տարիները պարզապես կյանքիս ինչ-որ էպիզոդ չէին, ու այնտեղից չեմ կարող հեռանալ, ինչպես հեռացել եմ գնացածս մնացած բոլոր քաղաքներից։

DSC_0790

Յոենսուի կենտրոնը կիրակի առավոտյան ժամը տասին․ կենդանի շունչ չի երևում, ու լռություն է

Երեքուկես տարվա ընթացքում Կոպենհագենում մի ամբողջ կյանք էի կառուցել ու գրեթե ջնջել այն, ինչ Հայաստանում ունեի։ Այն, ինչ Հայաստանում ունեի, կամաց-կամաց մարում ու վերանում է, ու վերջին այցելությունիցս հետո էնտեղ գնալ այլևս չեմ ուզում։ Իսկ Կոպենհագենը հենց այն տունն է, որ միշտ փնտրել ու չեմ գտել։

Յոենսուի տանս նստած հենց Կոպենհագենն եմ կարոտում․ էնտեղի աղմուկը, հեծանիվների անցուդարձը, սուպերմարկետներն ու հացի խանութները, արևն ու անգամ անձրևը։ Իսկ ամենից շատ Մորթենին եմ կարոտում։

Յոենսուն ընկալում էի որպես շարունակություն, որպես հիանալի հնարավորություն ակադեմիական կարիերաս առաջ մղելու։ Երևի էդպես էլ կլինի, որովհետև էստեղ անելու ոչինչ չկա։ Բայց մարդիկ էլ չկան։ Փողոցները դատարկ են, ու այսօր մեծ դժվարությամբ առավոտյան բաց մի սրճարան գտանք, որ գոնե մի քրուասան ուտենք։

Ես լրիվ մենակ չեմ, որովհետև Մանուն էստեղ է։ Ինչ-որ սյուռ վիճակ է միասին Յոենսուում լինելը։ Ես նաև նրան դաս եմ տալու։ Երբ չորս տարի առաջ հրավիրեցի մանկավարժականում իմ դասախոսությանը, կպատկերացնեի՞ արդյոք, որ մի օր պաշտոնապես իր դասախոսն եմ լինելու։

Էստեղի բնակչությունն ուսանողներ են ու տատիկ-պապիկներ։ Ես այդ խմբերից ոչ մեկի մեջ չեմ մտնում, հետևաբար մենակ եմ մնացել։ Փորձեցի միթափում ինձ հետաքրքրող խմբեր գտնել, բայց պարզվեց՝ Յոենսուի որևէ խումբ չկա այնտեղ։ Ֆեյսբուքի խմբում ինչ հարց գրում եմ, բոլոր պատասխաններն ուսանողների մասին ու ուսանողների համար են։ Փորձում եմ ոչ ուսանող օտարերկրացիների գտնել։ Չկան։

Կոպենհագենում ունեի ընկերական իմ շրջապատը, որը թեև գնալով փոքրանում էր, որովհետև բոլորը հեռանում էին, բայց, միևնույն է, գոյություն ուներ։ Մառլենն էլ սեպտեմբերի վերջին կգնա, ու իմ մտերիմ ընկերներից ոչ ոք չի մնա էնտեղ։ Մառլենն իմ կյանքում ունեցածս լավագույն ընկերներից է։

Կոպենհագենից չեմ հեռացել։ Երեք շաբաթից այնտեղ եմ լինելու մի շաբաթով։ Հետո երևի կփորձեմ ավելի հաճախ գնալ, ինչքան էլ աշխատանքս խեղդի։ Կոպենհագենի տան դռնից Յոենսուի տան դուռը հասնելը տասներկու ժամ է տևում։ Բայց ես երևի կսկսեմ փողերս չափսոսալ ու թանկուկրակ ինքնաթիռի տոմսեր գնել՝ տասներկուսի փոխարեն վեց ժամ ճամփորդելով։

Յոենսուում անտանելի ցուրտ է։ Գիշերներն իջնում է մինչև հինգ աստիճան։ Ծառերը դեռ չեն դեղնել, բայց հիշում եմ՝ հինգ տարի առաջ, երբ սեպտեմբերի վերջին ժամանեցի, ոչ մի տերև չէր մնացել, ու հոկտեմբերից արդեն ձմեռ էր։ Երևի էստեղ աշունն այս մի ամիսն է։ Կամ ամբողջ ամառն էր, ու հիմա արդեն ձմեռ է։ Այս տարի Դանիայում ամառ էդպես էլ չեկավ։ Ասում են՝ Ֆինլանդիայում էլ։

Իրականում չգիտեմ ինչ եմ ուզում գրել, ու մտքերս խառնվում են իրար, բայց, միևնույն է, շարունակում եմ գրել, որովհետև Յոենսուում շատ ժամանակ եմ ունենալու ու շատ եմ գրելու, բլոգս շատ եմ թարմացնելու։ Ու պետք է մի տեղից սկսել։ Ես էլ սկսում եմ էստեղից․ Կոպենհագենն իմ տունն է, ու ես տուն եմ ուզում։

5 Comments »

Բա հետո՞․ երբ կամաց-կամաց ուշքի ես գալիս թեզից հետո

Կիրակի օրը թեզս հանձնեցի։ Կիրակի օրը աշխատանքային պայմանագիրս վերջացավ, ու չգիտեմ՝ ինչ եմ անելու։ Մի քանի տեղ գործի էի դիմել։ Մի երկուսից մերժում ստացա, մի երկուսից կիսադրական պատասխան, ու դեռ սպասում եմ։ Մի երկուսին էլ դեռ դիմելու եմ։ Չնայած վերջին ամիսներին առանձնապես սթրեսված չէի, բայց էս քանի օրը նոր զգում եմ, որ կամաց-կամաց ուշքի եմ գալիս։ PhD-իս վերջերին շարունակում էի գրեթե նորմալ կյանք՝ էլի մեկումեջ շփվելով ընկերներիս հետ, համերգներ գնալով, կինո նայելով, ուրբաթ իրիկունները գարեջուր խմելով, յոգայի հաճախելով։

Image result for phd comics handing in thesis

Բայց նաև լիքը բան չէի անում․ գիրքս կիսատ էի թողել, ուկուլելե էլ չէի նվագում, ճաշ համարյա չէի եփում, բլոգս չէի թարմացնում, նամակներին կա՛մ չէի պատասխանում, կա՛մ պատասխանում էի կարճ ու կոնկրետ։ Իսկ ամենակարևորը՝ ոչինչ չէի պլանավորում։ Մենակ աղոտ որոշումներ էի կայացնում․ հենց թեզս վերջացնեմ, անգլերեն բլոգ եմ սկսելու, պատմվածքներիս ժողովածուի վրա եմ աշխատելու, Python եմ սովորելու, արձակուրդ եմ գնալու (ե՞րբ, որտե՞ղ, ինչքա՞ն ժամանակով): Բայց, միևնույն է, մայիսը ոնց որ դատարկ դաշտ լիներ, որի մասին ոչինչ չգիտեի։ Ու հիմա էդ դատարկ դաշտում եմ ապրում՝ կամաց-կամաց ուշքի գալով, վերադառնալով իրական աշխարհ։

Մի քիչ գլուխ գովամ․ ոչ ոք չէր սպասում, որ թեզս ժամանակին եմ հանձնելու։ Վերջին էքսպերիմենտս փետրվարի սկզբին էի վերջացրել։ Անգամ ղեկավարս էր զարմացել։ Նույնիսկ ես էի զարմացել, որ հասցրի, չնայած ինչ-ինչ, բայց դեդլայնին հասցնելուց ահագին լավ եմ։

Ի՞նչ պիտի անեմ հիմա։ Ասենք, առաջիկա երկու ամիսներին դեռ պիտի շարունակեմ էքսպերիմենտս։ Դեռ պիտի հոդվածներս ուղարկեմ գիտական ամսագրերի։ Դեռ պիտի պատրաստվեմ պաշտպանության։ Ու անընդհատ մտածում եմ «բա-որների մասին»։ Բա որ թեզս չհաստատեն, բա որ պաշտպանությանս ժամանակ խայտառակ լինեմ, բա որ էդպես էլ գործ չճարեմ։ Քնիցս քանի անգամ վեր եմ թռնում ու մտածում՝ թեզիս մեջ տառասխալ կա։ Քանի անգամ բացում եմ ֆայլը, ստուգում, նշված տեղում ամեն ինչ կարգին է։

Էս դատարկությունն ինչ-որ իմաստով ավելի սթրեսային է, քան թեզ գրելը։ Գրելիս ունեի շատ կոնկրետ ռուտին․ առավոտյան գնում էի օֆիս, միացնում Լիզա Հանիգանի At Swim ալբոմը, սուրճ սարքում, սկսում կենտրոնանալ։ Մի կես ժամից արդեն կոլեգաներս պիտի ականջիս տակ գոռային կամ ուսիս խփեին, որ նկատեի՝ սենյակում մարդ կա։ Էդպես յոթ-ութ ժամ աշխատում էի, գնում յոգայի կամ ուղիղ տուն գալիս։ Ամբողջ երեկոս ազատ էր, շատ էլ որ ոչ մի բանով չէի զբաղվում։ Բազմոցին կամ կոմպի դիմաց վեր էի ընկնում, մինչև քնելու ժամը գար։ Ասենք, շաբաթ-կիրակի էլ էի աշխատում, բայց գոնե անքուն գիշերներ չեմ ունեցել։ Անքուն գիշերները թեզս հանձնելուց հետո են սկսվել։

Հիմա նստած եմ էս դատարկության մեջ ու մտածում եմ՝ լավ, բա հետո՞։ Կուզեի շարունակել կյանքս Դանիայում կառուցել։ Ի վերջո, երեք տարի ապրել եմ էստեղ ու սովորել եմ մինչև մայիսի վերջ ձմեռային վերարկու հագնելուն, տարին առնվազն մի անգամ տեղափոխվելուն, ուրբաթ իրիկունները գարեջուր խնելուն։ Սովորել եմ նաև լեզուն ու տեղի վարքուբարքը։ Ի վերջո, կա նաև դանիացի ընկերս, որը նախընտրում է մնալ Կոպենհագենում։ Բայց մյուս կողմից, օգոստոսին լրանում է տան պայմանագիրը, ու նորից տան փնտրտուքի թոհուբոհի մեջ ենք։

Էսօր բլոկնոտս բացել եմ, նոր էքսպերիմենտ եմ խզբզում։ Մտածում եմ՝ վարքային հետազոտություններ անեմ, ձեռի հետ կողքից տպագրվեմ, մինչև մի քչից-շատից կայուն բան ճարեմ։ Python սովորելու զանազան օնլայն կուրսեր ճարեցի (շնորհակալություն Սերինեին ու Մորթենին)։ Վաղվանից կսկսեմ փորփրել։ Ամենաբարդ բաներից ա, երբ մի բան կիսատ-պռատ գիտես։ Սկզբից սկսելը ձանձրալի ա, իսկ մեջտեղներից սկսելը՝ դժվար ու անհասկանալի։

Էսօր էլ թեզս հանձնելուց հետո առաջին անգամ համալսարան էի գնացել։ Էքսպերիմենտս շարունակելու համար մի քանի պլանավորման հարցեր պիտի լուծեի, հետն էլ ղեկավարիս հետ հանդիպեի։ Էնքան անսովոր էր։ Հազիվ կարողացա մի ժամանոց գործի վրա կենտրոնանալ։ Հետն էլ գրասենյակս դասավորեցի․ կիրակի օրը թեզս հանձնելուց հետո էդպես գրքերով, հոդվածներով ու նշումներով թափթփված թողել, գնացել էի։ Գրքերը հավաքեցի, որ տանեմ հանձնելու։ Մեր ադմինիստրացիայի հարկում մի սենյակ կա, որտեղից վերցնում ու հանձնում ենք գրադարանից պատվիրված գրքերը։ Մեկ էլ տեսնեմ՝ ինչ-որ մեկը կոգնիտիվ նեյրոհոգեբանության, մեկ էլ լեզվի արտաբերման գրքեր է պատվիրել։ Ամբողջ ամբիոնում մենակ ես եմ զբաղվում էդ թեմաներով։ Զարմացա, ասեցի՝ ստուգեմ, թե ում անունով է։ Մեկ էլ տեսնեմ՝ իմ անունն է վրան։ Պատվիրելս հեչ չեմ հիշում։ Ահագին բան չեմ հիշում էս վերջին մի քանի շաբաթից։

Ուզում եմ ամռանը Հայաստան գալ, բայց տոմսերն աններելիորեն թանկ են։ Անցյալ ձմեռ Հայաստան գալու մի տոմսի գնով գնացինք Փարիզ, հյուրանոցում մնացինք ու ռեստորաններով ֆռֆռացինք։ Ու տոմսերը գնալով ավելի ու ավելի են թանկանում։ Ախր ինչու՞ էլի։ Արդյունքում տարին երկու անգամ գալը դառնում է տարին մի անգամ, հետո ավելի ու ավելի հազվադեպ։

Մի խոսքով, լրիվ անորոշ ապագա․ անորոշ աշխատանքային վիճակ, անորոշ բնակարան, անորոշ ամառ, անգամ անորոշ բնակավայր, իսկ ես իմ կյանքում ամենաշատը անորոշությունից եմ վախենում։ Հայաստան վերադառնա՞լ։ Ոչ մի դեպքում։ Մի անգամ արդեն խերվել եմ։

2 Comments »

2016-ի ամփոփում

Սկսեմ մի քիչ մզմզալ 2016-ից։ Երևի էնքան մանրամասն գրել չստացվի, ինչպես նախորդ տարիներին, որովհետև էս անգամ տարվա վերջին շաբաթն անցնող տարվա մասին մտածելու փոխարեն Փարիզում զվռնում էի ընկերոջս հետ, իսկ տարվա առաջին շաբաթն անցնելու է աշխատանքի մեջ թաղված։ Բայց ինչ հասցնեմ, կգրեմ։

1. Ի՞նչ ես արել 2016-ին, որ նախկինում չես արել:
Նորվեգերեն գիրք եմ կարդացել։ Մեկ էլ վիրահատվել եմ։

2. Նոր տարվա որոշումներիդ հավատարի՞մ ես մնացել և արդյոք ավելի շատ որոշումներ կկայացնես հաջորդ տարի:

Ուզում եմ առողջությունովս զբաղվել ու վստահ լինել, որ մարմինս պատրաստ է երեխա ունենալուն:

Զբաղվել եմ առողջությունովս։ Կարայի ավելի լավ զբաղվեի, բայց դժգոհ չեմ։

Ուզում եմ նաև 2016-ին դանիերեն 3 քննությունը հանձնել:

Հանձնել եմ։

Իսկ մասնագիտական ոլորտում ուզում եմ առնվազն երեք հոդված ամսագրի ուղարկած լինել:

Մենակ մեկն ա առայժմ, երկրորդն ու երրորդը կիսատ գրված են։ Բայց պիտի որ տարվա առաջին ամիսներին զբաղվեմ դրանցով։

Ուզում եմ սովորել շատ աշխատել և աշխատանքը կարևորել:

Ոնց որ ստացվել ա։ Թեև ոչ էնքան, ինչքան հույս ունեի։ Համենայնդեպս, մենակ վերջին մեկ-երկու ամսում էի աշխատում էնպես, ինչպես կուզեի, բայց ամեն դեպքում առաջընթացն արձանագրում եմ։

3. Քո մտերիմներից մեկը երեխա ունեցե՞լ է:

Հա 🙂 Հորաքրոջս աղջիկը։ Ու ահավոր ուրախացել եմ։

4. Քո մտերիմներից որևէ մեկը մահացե՞լ է:
Փառք Աստծո, չէ:

5. Ո՞ր երկրներն ես այցելել:
Հայաստան, Նիդեռլանդներ, Իտալիա, Գերմանիա (երկու անգամ), Ավստրիա, Ֆինլանդիա, Ֆրանսիա, դե Դանիայում էլ ապրում եմ, առաջին անգամ Օրհուս քաղաք եմ գնացել

6. Ի՞նչ կուզենայիր ունենալ 2016-ին, որ պակասում էր 2015-ին:
Կայունություն։ Չորս ամսից պայմանագիրս վերջանում ա, ու ես գաղափար չունեմ՝ ինչ ա լինելու դրանից հետո։ Կուզենայի կայուն աշխատանք ունենալ։

7. 2016-ի ի՞նչ ամսաթիվ միշտ կմնա քո հիշողության մեջ և ինչու՞:
Հուլիսի 11։ Էդ օրը վիրահատվեցի։

8. Ո՞րն էր քո ամենամեծ ձեռքբերումը 2016-ին:
Մորթենի հետ հարաբերության ամրապնդումն ու ի վերջո միասին ապրելը։ Ոնց որ թե առայժմ լավ ա ստացվում։

9. Ո՞րն էր քո ամենամեծ անհաջողությունը:
Էնքան չաշխատելը, ինչքան ուզում էի։

10. Ի՞նչ հիվանդություն ես ունեցել:
Նույնը՝ լեղաքարային։ Բայց էլ չունեմ, ու դա էնքան լավ ա։

11. Ո՞րն էր քո գնած ամենալավ բանը:
Ձմեռային վերարկուս

12. Ու՞մ վարքը կուզեիր գովել:
Մորթենի։ Ուղղակի հրաշք ա ինքը։

13. Ու՞մ վարքը քեզ դեպրեսեց:
Ղեկավարիս։ Բայց արդեն սովորել եմ։

14. Ի՞նչ ես արել փողերիդ մեծ մասը:
Համերգների ու ուտելիքի վրա եմ ծախսել։

15. Ի՞նչն ամենաշատը քեզ ոգևորեց:
Երբ էքսպերիմենտս վերջապես սկսեց աշխատել։

16. Ո՞ր երգը քեզ միշտ 2016-ը կհիշեցնի:
Lisa Hannigan – “We the Drowned”

17. Անցյալ տարվա այս ժամանակի համեմատ դու ավելի.

i. երջանի՞կ ես, թե՞ տխուր – երջանիկ
ii.չա՞ղ, թե՞ նիհար – նիհար
iii. հարու՞ստ, թե՞ աղքատ – հարուստ

18. Ի՞նչ կուզեիր ավելի շատ անել:
Աշխատել։ Բայց արդեն ոչ թե կուզեի, այլ ստիպված եմ, թե չէ վերջս լավ չի լինի։

19. Ի՞նչ կուզեիր ավելի քիչ անել:
Հիվանդանոցից տուն քշելիս ալարել ու ճամփի կեսից գնացք նստել։

20. Ինչպե՞ս ես անցկացնելու տոները:
Քրիսմըսի արձակուրդը Մորթենի հետ Փարիզում անցկացրի։ Իսկ Նոր տարին մեր ընկերներից մեկի՝ Ապրիլի տանն ենք դիմավորելու։ Առաջին անգամ դանիական Նոր տարի եմ տեսնելու։

22. Սիրահարվե՞լ ես 2016-ին:
Հա։ Մորթենին։ Նորից։ Անընդհատ։

23. Քանի՞ մի գիշերվա սեր ես ունեցել:
Ոչ մի, հասկանալի պատճառներով։

24. Ո՞րն էր քո սիրելի հեռուստահաղորդումը:
Չեմ նայում ոչ մի բան:

25. Ատու՞մ ես որևէ մեկի, որին չէիր ատում անցյալ տարի այս ժամանակ:
Չէ, ես մարդկանց չեմ ատում:

26. Ո՞րն էր քո կարդացած ամենալավ գիրքը:
Ջենիֆեր Իգանի “A Visit from the Goon Squad”-ը

27. Ո՞րն էր քո ամենամեծ երաժշտական հայտնագործությունը:
Էս անգամ ոնց որ տենց հայտնագործություններ չկային։ Բայց Լիզա Հանիգանի նոր ալբոմը շատ լավն էր։

28. Ի՞նչ էիր ուզում և ստացար:
Կայուն բնակավայր։ Առաջիկայում եթե էլի հասցե փոխեմ, ապա դա կլինի մենակ էն դեպքում, երբ ավելի լավ տարբերակի հանդիպեմ։

29. Ի՞նչ էիր ուզում և չստացար:
Մի քիչ կայունության հեռանկար

30. Ո՞րն էր քո սիրելի ֆիլմն այս տարի:
Լոբստեր

31. Ի՞նչ արեցիր ծննդյանդ օրը և քանի՞ տարեկան դարձար:
Բուն ծննդյանս օրն աշխատանքի էի, հետո դանիերենի։ Իսկ ավելի ուշ մեծ քեֆ արեցինք մոտ 25 հոգով։ Դարձա 30 տարեկան։

32. Ի՞նչն էր պակասում, որ տարիդ ավելի շատ բավարարեր քեզ:
Աշխատանքային անկախությունը։ Շատ հարցերում ուրիշներից կախված էի։ Դրա համար գործս առաջ չէր գնում։ Դրանից ահագին տառապեցի։

33. Ինչպե՞ս կբնութագրես քո անձնական նորաձևությունը:
Բան չի փոխվել։

34. Ի՞նչը քեզ ողջամիտ պահեց:
Մորթենն իր ներկայությամբ ու աջակցությամբ, թե չէ կխելագարվեի։

35. Ո՞ր հայտնի մարդուն ամենաշատը հավանեցիր:
Պատի Սմիթին

36. Ո՞ր քաղաքական հարցը քեզ ամենաշատն անհանգստացրեց:
Սիրիայի պատերազմն իր բոլոր նյուանսներով

37. Ու՞մ կարոտեցիր:
Չգիտեմ ինչու, բայց ընկերուհուս՝ Թերեզային եմ ամենաշատը կարոտում։

38. Ո՞վ էր ամենալավ մարդը, որի հետ ծանոթացար:
Ապրիլը

39. Պատմիր 2016-ի ամենաարժեքավոր դասդ:
Երբ քեզ մի բան պետք ա, գնա, դռներ թակի, զզվացրու մարդկանց, մինչև ստանաս ուզածդ։ Ուրիշ տարբերակ չկա։

40. Գրիր որևէ երգի բառեր, որոնք ամփոփում են քո 2016-ը:
Հիմա որևէ բան չեմ կարողանում մտաբերել։ Եթե գտնեմ որևէ երգ, կխմբագրեմ էս գրառումը։

Leave a comment »

Protected: Տարվա իսկական ամփոփում. 2015-ի վերջը և սպասումներ 2016-ից

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Enter your password to view comments.

Protected: 2015-ից

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Enter your password to view comments.

Protected: 2015-ի մասին. ինչ եղավ ու ինչ չեղավ

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Enter your password to view comments.

Protected: 2015-ը

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Enter your password to view comments.

Protected: Տղամարդկանցից

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Enter your password to view comments.