Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Յոենսուի մի օրը

on January 21, 2013

DSCF2801Առավոտն արթնանում ես, արևը սենյակդ ա մտած լինում: Հա, գիտես, որ էդ նշանակում ա, որ երեկվա համեմատ առնվազն մի 10 աստիճանով ավելի ցուրտ ա, բայց մեկ ա ուրախանում ես… մրսելով վազում ես խոհանոց, որ նայես՝ մինուս ինչքան ա դրսում, մեկ էլ տեսնում ես՝ ձյունածածկ սոճու վրա սկյուռիկ ա վազվզում ու պոչով ճյուղերի ձյունը թափ տալիս: Ու գիտես՝ սա քո նախավերջին երկուշաբթին ա էս երկրում:

Առավոտյան սուրճդ մի այլ կարգի հաճելի ա, երկուշաբթին նոր էներգիա ա բերել, ու թքած լարվածության վրա: Անհամբեր ես, թե երբ պիտի հասնես գրադարան, որ մի կուշտ աշխատես հոդվածիդ վրա, էդպես էլ քեզնից գոհ չլինելով հաջորդ հատվածն ուղարկես դասախոսիդ ու շունչդ պահած պատասխանի սպասես:

Ու դուրս ես գալիս, միացնում երաժշտությունը: Սառը օդը միանգամից դեմքիդ ա փչում, բայց կայֆ ա. տաք ես հագնվել ու սիրում ես ցուրտը: Դրա մասին երբեք չէիր իմանա, եթե չգայիր Յոենսու:

Նստում ես սառած հեծանիվդ ու ճամփա ընկնում: Երևի վերջին անգամ, որովհետև երեկ մոռացել էիր հայտարարություն դնել Ֆեյսբուքում: Էսօր կդնես, ու գուցե վաղն արդեն ծախես: Սիրեցիր ձյան մեջ հեծանիվ քշելը:

Ճամփին մեկ էլ լսում ես էն քո տասներկու տարեկան ժամանակների երգը, էն որ սաղ Հայաստանը սիրում էր, իսկ դու ասում էիր՝ Ալանիսն ավելի լավ երգեր ունի, էն որ թիթիզ աղջիկները զանգում, իրենց մամաներին էդ երգն էին նվիրում, դու էլ մեծ-մեծ ասում էիր՝ թե սա ի՞նչ մամաներին նվիրելու բան է:

Դու էլ չէիր հասկանում, թե ինչի մասին է երգը: Հասկանում էիր բառերը, չէիր հասկանում, թե ինչ է ասում: Էսօր նոր տեղ հասավ:

You mean we actually are all one…

Հա, բոլորս մեկ ենք, մեկ: Հետ ես գնում ու հիշում քո նարցիստիկ ձգտումները, ինքնասիրահարվածությունը, մեծամտությունը, «Աստված ոչ անի միջին լինեմը», դրան հետևած ցածր ինքնագնահատականդ: Ու կրկնում ես. «Մենք բոլորս մեկ ենք»: Եվ ուզում ես, շատ ես ուզում, որ ինքնագնահատականդ բարձրանա, մեծամտությունդ՝ չէ:

Հասնում ես համալսարան: Մտնում Ագորա մասնաշենք, որտեղ պայմանավորված ես դասախոսիդ հետ: Զարմացած նկատում ես, որ շեղաչն էլ էնտեղ, որովհետև տնից դուրս գալիս ասաց, որ գրադարան է գնում: Չոր ասում ես, որ պայմանավորվածություն ունես, որովհետև հիշում ես, թե ինչպես նախորդ անգամ պոչիցդ կպավ ու ներկա գտնվեց դասախոսի հետ սխալների քննարկմանը: Էս անգամ չես թույլ տա:

– Գնա,- ասում ես,- դեռ երեք րոպե կա:

Չէ, պոչիցդ բռնած գալիս է: Պարտադրում ես, որ քեզնից հետո մտնի:

Իսկ դասախոսդ.

– Դու արժանի ես գերազանցի:

 

Ուզում ես պատմել, որ դա ամբողջ կյանքում քո խնդիրն է եղել, որ դասախոսներդ քեզ վրա ավելի վստահ են եղել, քան դու ինքդ, որ ամեն հարցման ժամանակ քեզնից գերազանց են սպասել, իսկ դու լավ ես պատասխանել, որ էդպես է քեզ հետ, ու չգիտես՝ ինչ անես դրա դեմ:

– Կարո՞ղ եք վարժություններ ուղարկել, որ մի քիչ պարապեմ: Ինչքան ինքնավստահ լինեմ, էնքան քիչ կլարվեմ:

Դուրս ես գալիս կաբինետից, դեմքիդ՝ լայն ժպիտ: «Դու արժանի ես գերազանցի»,- անընդհատ կրկնում ես ու գնում գրադարան, որտեղ պիտի օրվա մնացած մասն անցկացնես հոդվածդ գրելով:

Իսկ էդ հոդված գրելը հենց էն flow-ն ա, որի մասին երազում էիր տարիներ առաջ: Էս աշխատանքը չպիտի վատ ստացվի, որովհետև մինչև վերջ նվիրվում ես դրան, ազատ ժամանակ դրա մասին մտածում, բլոկնոտդ հետդ խոհանոց տանում, որ եթե հանկարծ ճաշ էփելիս մի լավ միտք ծագի, անմիջապես գրի առնես:

Ճաշի ժամանակ լրիվ անկապ ասում ես, որ լարված ես: Շեղաչին դուր ա գալիս, էս ամիսների ընթացքում առաջին անգամ մի վատ բան լսեց:

– Երևի արդեն կարոտում ես Յոենսուն,- խայթեց,- թեզդ ստեղ գրի:

Շեղաչն ատում է Յոենսուն ու չի հասկանում, թե ինչու և ինչն ես սիրում: Դու էլ չես հասկանում:

Վերադառնում եք գրադարան: Սուրճի ժամն է գալիս: Շեղաչը չկա: Մենակ կգնաս: Կարելիա մասնաշենքից դուրս ես պրծնում առանց վերարկուդ կոճկելու ու սառած մտնում Ագորա, որովհետև էնտեղի սրճարանն ավելի ես սիրում, որովհետև էնտեղ են անցել դասերիդ մեծ մասը կիսամյակի ընթացքում:

Սովորականի պես անկաթ-անշաքար սուրճը և պուլլան գրկած նստում ես դատարկ սեղաններից մեկի մոտ: Մեն-մենակ: Էստեղ Մարիա չկա, որ ասես՝ չգնա՞նք սուրճ խմելու: Էստեղ կան գերմանուհիներ, որոնք սուրճ խմելու գնալիս քեզ ձեն չեն տալիս՝ հավանաբար մտածելով, որ դու մենակություն ես սիրում: Էստեղ կա նաև շեղաչ, որն էդքան երկար չի մնում գրադարանում, որ սուրճ խմելու գա:

Բաժակը սեղմում ես սառած ձեռքերիդ մեջ ու պատուհանից դուրս նայում: Մութն արդեն ընկնում է: Կծում ես պուլլան: Երևի վերջին անգամ: Յոենսուում: Որովհետև նախորդ օրը գտել էիր ռեցեպտը, խնամքով դրել ճամպրուկիդ մեջ, որ հետդ Նիդեռլանդներ տանես:

Շուրջդ միջազգային ուսանողներ չկան: Մենակ ֆիններեն: Երկար բաղաձայններ, որ հայկական ականջիդ որպես վանկարկում է հնչում:

Գրադարանում նորից flow-ի մեջ: Նորից գլուխ ես ջարդում, գրում, ջնջում, վայելում աշխատանքդ: Սա էիր փնտրել էսքան տարի: Ափսոսում ես, որ էսքան ուշ ես գտել: Ու չգիտեմ՝ որտեղից եկավ, ինչու եկավ, ինչպես եկավ: Դեռ անցյալ տարի էս ժամանակներն ինձ զոռում էի, որ նստեմ, մի երկու ակադեմիական տող գրեմ:

Բարձրախոսը հայտարարում է, որ գրադարանը հեսա կփակվի: Արագ-արագ ստուգում ես ավրորա բորեալիսի տեսությունը, փաթաթվում ձմեռային հագուստիդ մեջ ու դուրս գալիս: Նայում ես երկնքին: Չէ, էսօր ավրորա չտեսար: Նստում ես հեծանիվդ ու սարնիվեր՝ դեպի տուն:

Մոմը վառում ես ու մտնում սենյակդ: Հոգնած ու երջանիկ ու անընդհատ ինքդ քեզ հարցնելով. «Չէ, բայց ինչու՞ եմ Յոենսուն սենց սիրում»:

Advertisements

One response to “Յոենսուի մի օրը

  1. […] – Յոենսուում ձյուների մեջ ոտքով համալսարան գնալ-գալը – Գրադարանում կլինիկական լեզվաբանության էսսես գրելը – Գրադարանում պարապմունքս ընդմիջելիս սուրճն ու […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: