Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Պատմություն 9. մի բան սովորելու մասին, որի համար չեմ փոշմանում

on July 2, 2013

Չնայած գրառման վերնագիրն արդեն կա, արդեն նոր էջ եմ բացել, որ սկսեմ գրել, ես դեռ չգիտեմ՝ ինչ եմ պատմելու, որովհետև ես սովորելու գիժ եմ, ես սիրում եմ անընդհատ նոր բաներ փորձել, որոնք դուրս են իմ մասնագիտությունից, որոնք ուղեղս լիքը ավելորդ ինֆորմացիայով կլցնեն, որոնց շնորհիվ նոր հմտություններ ձեռք կբերեմ, որոնք չեմ իմանա՝ երբևէ կօգտագործե՞մ, թե՞ չէ:

Ես չեմ փոշմանում ո՛չ դպրոցում մաթեմատիկայի խնդիրների վրա անցկացրած անքուն գիշերներս, ո՛չ ռուսերենի ձեռքին տանջվելս, ո՛չ համալսարանի գրադարանում կենսաքիմիայի բարդ ու դաժան ռեակցիաներ կրծելս, ո՛չ նկարչության վրա ծախսած էներգիաս, չնայած արդեն ահագին ժամանակ է, ինչ վրձին չեմ բռնել, ո՛չ դարդից ու պարապությունից ֆրանսերեն սովորելս, ո՛չ անգամ այս երկու տարիները, որոնց ընթացքում ձեռք բերածս գիտելիքների հետ դեռ չգիտեմ ինչ եմ անելու:

Երևի, այնուամենայնիվ, կպատմեմ մի շատ անպետք գիտելիքի մասին, որը թինեյջեր ժամանակներում սպունգի պես ներծծում էի ուղեղիս մեջ, բայց հետո կամաց-կամաց սկսեցի մոռանալ, հետևողական չեղա, որովհետև ուղղակի ոչ մի բանի պետք չէր:

Նորություն չի, որ ես երաժշտությամբ տարված եմ: Հիմա ուղղակի լսում եմ, մեկ-մեկ գուցե քչփորեմ, թե որ երգն ինչի մասին է, որ երաժիշտը երբ է ծնվել ու ոնց է հայտնի դարձել: Բայց դա հենց էնպես, առանց խորանալու, առանց ֆիքսվելու: Իսկ մի ժամանակ, երբ դեռ հազիվ տասներեք-տասնչորս տարեկան էի, «ոտքերս տնկած ամբողջ օրը ռադիո էի լսում» (ինչպես մի անգամ արտահայտվեց իմ համադասարանցիներից մեկը): Ռադիոն ինձ գիտելիք էր տալիս ժամանակակից երգերի, ալբոմների, կատարողների մասին: Էն ժամանակ ինտերնետ չկար, որ ամեն ինչ վայրկենական գտնեինք: Ունեի տետրեր, որտեղ սիրուն-սիրուն ինֆորմացիա էի հավաքում տարբեր կատարողների մասին: Իմ գիտելիքների աղբյուրը, բացի ռադիոյից, նաև պոլիտեխի կանաչ դահլիճն էր, մի քիչ էլ ռոք հանրագիտարանները, որոնք նոր ինֆորմացիա չէին պարունակում, չեխերեն երաժշտական ամսագրերը, մեկ էլ էստեղից-էնտեղից ինտերնետներից ճարած, տպած տեքստերը:

Էդ անկապ ինֆորմացիան լցվում էր գլուխս, իսկ հետո մրցանակների տեսքով նյութականանում: Ռադիոների սաղ մրցանակները շահում էի՝ ներվայնացնելով դիջեյներին: Տանը ինչ ասես չէր հայտնվել. էլ զանազան կասետներ, էլ համերգի տոմսեր, էլ շարֆ, էլ շինարարական իրերի զեղչի քարտեր, էլ շամպուններ: Մի խոսքով, ինչ մտքներովդ անցնի:

Բայց հիմա հեչ չեմ փոշմանում էդքան անկապ բաներով ուղեղս լցնելու համար: Հավես էին էդ մրցանակները: Հիմա էլ ա հավես, երբ ինչ-որ բարում 90-ականների փախած երգ են միացնում, ու ես առաջին վայրկյաններից կռահում եմ կատարողին՝ ասես հաջորդ վայրկյանին վազելու եմ հեռախոսի մոտ, զանգեմ ռադիո ու ասեմ, թե ով է երգում: Բայց երբեմն էլ երգը չափազանց ծանոթ է թվում, ու այդպես էլ ոչ մի կերպ չեմ մտաբերում կատարողին, ուր մնաց թե նախկին սիրածներին ու ալբոմները թվարկեմ:

 

 

Ուֆ, էս գրառումս անկապ էղավ: Ես լրիվ ուրիշ բան էի պատկերացնում :Դ

Advertisements

2 responses to “Պատմություն 9. մի բան սովորելու մասին, որի համար չեմ փոշմանում

  1. Կյանքը նոր բաներ սովորելով է շատ հետաքրքիր: Ցանկացած բան, որ մարդը սկսում է անել մեխանիկորեն, առանց մտածելու, նրան վաղ թե ուշ ձանձրացնում է 😉

    Հ.Գ. համենայն դեպս ինձ համար սա ճիշտ է:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: