Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Վերջին շաբաթ օրը Խրոնինգենում

on August 17, 2013

Քանի որ երբ վերջը մոտենում է, բոլոր զգացողություններդ ավելի են սրվում, առօրյադ ուրիշ անկյուններից ես սկսում նկատել, որոշեցի հերթով պատմել Խրոնինգենում անցկացրած վերջին օրերի մասին:

DSCF4681

Զարթուցիչ չեմ միացնի: Եթե շուտ արթնանամ, պիլատեսի կգնամ, եթե չէ, ինձ չեմ ստիպի:

Հաշվի առնելով, որ անցյալ գիշեր ժամը հազարին էի գնացել քնելու, որ շաբաթ առավոտյան էնքան էլ մեծ խանդավառությամբ չեմ արթնանում, որովհետև Օստերկադե հասնել չեմ սիրում, որ պատուհանից այն կողմ ամպերը ծանրացրել ու գորշացրել էին առավոտը, պիտի որ քնած մնայի: Բայց չէ… Ձգվեցի դեպի ժամացույցս. 09:15, իսկ դասն ուղիղ մի ժամից է:

Հարևանի շեկ աչքերով կատուն ճանապարհի մեջտեղին նստել էր, մի ոտքը ձգել ու սեռական օրգաններն էր լվանում: Բարևեցի: Բանի տեղ չդրեց. լուրջ գործի վրա էր:

Օստերկադե հասա դասից երկու-երեք րոպե առաջ: Քունս տանում էր, մկաններս ինձ չէին ենթարկվում: «Պիտի քնեի»,- մտածեցի: Ու դասից հետո միայն հասկացա, թե ինչու Օստերկադեն չեմ սիրում: Փորձում էի գորգիկը կախել, բոյս չէր հասնում: Թռնում էի, տանջվում, միևնույն է, չէր հասնում: Ինձնից մի քիչ բոյով Սոֆյան չկար, որ կանգներ մատների ծայրերի վրա ու իմ գորգիկն էլ կախեր: Ստիպված օգնություն խնդրեցի:

Պիլատեսից հետո քշեցի թելի խանութ Սոֆյայի թելերը գնելու: Խրոնինգենում բազմաթիվ խանութներ արձակուրդ էին գնացել, ու Սոֆյան չէր հասցրել մեկնելուց առաջ նվեր քարտն օգտագործել: Դրա համար խնդրել էր, որ ես էդ հարցով զբաղվեմ ու թելերը Նոր Զելանդիա ուղարկեմ:

Հեծանիվիս շղթան էի արձակում, երբ ինչ-որ մեկը կողքովս անցավ ու բարևեց: Գլուխս բարձրացրի: Ղեկավարս էր հեծանիվով հավանաբար տուն գնում, որովհետև դեպի Նորդերպլանտսուն էր շարժվում: Ես էլ նույն ճամփան բռնեցի. ուզում էի Նորդերզոնը ցերեկով էլ տեսնել:

Նորդերպլանտսունն անցյալ գիշերվա պես մարդաշատ չէր, բայց էլի աշխուժություն էր տիրում: Նորդերպլանտսունը, որտեղ հեծանվամարզանքներ էի անում երկու տարի առաջ…

Այգուց դուրս գալիս դիմացովս Հերմանն անցավ ու բարևեց: Քաղաքը հարազատանում է էն ժամանակ, երբ սկսում ես փողոցում պատահաբար ծանոթ մարդկանց տեսնել ու հատկապես երբ դա չի սահմանափակվում համալսարանի սահմանափակ տարածքով:

Տանը մի գլուխ գործ: Տասը կիլոյանոց արկղը շալակեցի, փոստ տարա: Սկզբում ուզում էի Սրջանին զանգել, որ գա օգնի, բայց հետո միտքս փոխեցի: Ամբողջ ճանապարհին ինձնից գոհ գլուխս բարձր քայլում էի, հիանում իմ ուժով, ուրախանում, որ կարողանում եմ գրեթե իմ բոյաչափ արկղն էդքան հեշտ տեղափոխել:

– Ութսունհինգ եվրո,- ասաց փոստի աշխատակցուհին:

– Ութսուհի՞նգ,- զարմացա:

– Ամենաէժան տարբերակն է:

Քթիս տակ ծիծաղեցի: Դե անգլերեն թվերը ճիշտ սովորեք էլի այ հոլանդացիներ:

Ձեռքերս թափ տալով տուն վերադարձա: Ճամփին այգին էր, որն առաջին անգամ տեսնելիս մտածեցի՝ երբ օրերը տաքանան, էստեղ կփռվեմ: Օրերն այդպես էլ չտաքացան կամ տաքացան, բայց ես այլևս չկայի: Այգում արդեն աշնան հոտ էր փչում, ճիշտ էնպիսին, ինչպիսին մի քանի օր առաջ Ջանեթը նկարագրեց: Բայց ծառերի հետևում երկինքը կապույտ էր:

Հետո լվացք, հետո թղթերը տեսակավորելու սուրբ արարողությունը, ճամպրուկ դասավորելը, պատիցս հերթով բացիկները հանելը… Ու նորից չեմ տեղավորվում: Կլինի՞ մի օր առանց ավելորդ քաշից վախենալու ճամփա ընկնեմ:

Պատերս դատարկ են, անդեմ ու տխուր: Մնացել են միայն դռանս փակցված թղթիկները, որոնք երեկ զարմացրին Քրինային: Դրանք գնալուցս առաջ անելիքներն են: Թվով տասնյոթը: Էսօր չորս-հինգ հատ ջնջվեց:

Շաբաթս թեթև անցավ. որևէ մեկի հրաժեշտ չէի տալիս:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: