Բեռլին. զգացողություններ

Գրքին չորս էջ է մնացել: Գնացքը տասը րոպեից կհասնի Բեռլին: Շունչս կտրվում է: Գրքի՞ց է, թե՞ Բեռլին հասնելու հեռանկարից: Վերջին պարբերությունը կարդացի ու խորը շունչ քաշեցի. հասցրի: Գնացքը կանգ առավ, ու ես իմ հսկայական ճամպրուկով և ուսապարկով իջա:

***

Պետք էր ընդամենը S-Bahn նստել հիշելու համար, թե որքան չեմ սիրում Բեռլինը ու որ աշխարհում ոչինչ երբեք չի ստիպի սիրել այն: Նորից հիպստերների խիստ բարձր խտություն, անդադար շարժում, ջղային հայացաքներ:

***

Ամեն մեկն իր երկիրը պիտի ներկայացներ: Գերմանացիներն “I love Berlin” գրությամբ պայուսակներ նվիրեցին: Բեռլինն աշխարհի միակ քաղաքն է, որ հանգիստ կարող եմ ձեռքս դնել սրտիս ու ասել, որ չեմ սիրում այն: Եվ դա միակ պայուսակն է, որ ունեմ նման գրությամբ: Կբերեմ հյուրանոց, խորը կթաքցնեմ ճամպրուկիս մեջ ու էլ երբեք դրանով մարդամեջ դուրս չեմ գա:

***

Երկու տարի առաջ ամեն ինչ սկսվեց Բեռլինից: Հոգեբուժությունը թողած դասընկերներիս բացատրում էի, թե ինչ գործ ունեմ այս ծրագրում: Երկու տարի անց ամեն ինչ ավարտվում է Բեռլինում. ես նորից վերադառնում եմ հոգեբուժությանը, ու երբ ասում եմ՝ բժշկական կրթություն ունեմ, ոչ ոք չի զարմանում:

***

Ուշ երեկոյան աջ քունքս սկսեց բաբախել, ու ես զգացի ինձ այցելող բեռլինյան գլխացավը, որը մի ժամանակ սխալմամբ միգրեն էի կոչել: Հիշում եմ՝ Պոտսդամում ապրելուս ամիսներին ամեն երեքշաբթի պարտադիր ունենում էի այդ գլխացավը, մյուս օրերին՝ երբեմն: Հետո մի երկու անգամ Յոենսուում էլ եղավ, իսկ հետո վերացավ: Հիմա նորից գլուխս պայթում է: Բարի գալուստ Բեռլին:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s