Էմոցիոնալ կապի մասին

Անցյալ գիշեր Մորթենի հետ քայլում էինք Կոպենհագենի փողոցներով։ Քաղաքի փողոցների մի մասը փակ էին Տուր դը Ֆրանսի պատճառով։ Կոպենհագենի էն հազվագյուտ ամառային երեկոներից էր, երբ կարճաթև հագուստով չես մրսում։ Երկինքը մանուշակագույն էր։

— Ինչու՞ տարին տասներկու ամիս էսպես չէ,- ասում եմ Մորթենին։ — Որ գնահատենք,- պատասխանում է։ — Սիրում եմ Կոպենհագենը։

Հետո մտածում եմ՝ ի՞նչն եմ սիրում։ Զուտ քաղաքը, հիշողությունները, մարդիկ, որ էլ այստեղ չեն։

— Գիտե՞ս,- ասում եմ,- Կոպենհագենում մարդկանց հետ էմոցիոնալ կապ հաստատել չի լինում։ Երևի Ջենից ու հայերից բացի ոչ ոք չկա։ Ո՞նց ասեմ։ Ջենն ինձ սիրում է, ու ես զգում եմ, որ սիրում է։ Ես էլ իրեն եմ սիրում… Էրոտիկ բան չկա էստեղ։ Խորը, պլատոնական սիրո մասին եմ ասում։

Հասել էինք մեր տան մոտի խաչմերուկին։ Շաբաթներ առաջ հենց այդ խաչմերուկի մոտ էինք։ Ուշ գիշեր էր։ Ալանիս Մորիսեթի համերգից հետո էր։ Փորձում էինք Ջենին գտնել, որ համերգից հետո գարեջուր խմենք։ Հաջորդ օրն առավոտյան շուտ աշխատանքի էի։ Հենց այդ խաչմերուկում կանգ առա, Ջենի զանգին պատասխանեցի, հետ դարձանք դեպի քաղաք, չնայած շատ հոգնած էինք։

— Չեմ փոշմանում, որ հետ դարձանք,- ասացի։ Այդ գիշեր Ջենի հետ հասցրինք մի գավաթ գարեջուր խմել։ Առաջին անգամ էր, որ Թրոուզից դուրս հանդիպում էինք։

Մտովի անցնում եմ Կոպենհագենում ապրածս տարիների վրայով։ Ինչքա՜ն տարբեր մարդկանց եմ հանդիպել, որ այլևս չկան։

— Մեկ էլ Մառլենն էր էդպիսին,- ասում եմ,- իր հետ էլ խորը կապ ունեի։

— Մեր դժբախտությունն էլ հենց դա է,- ասաց,- որ բոլորը հերթով գնում են։ Մտերիմները վերջացան, արդեն երկրորդ մտերմության մարդիկ են գնում… Լուսիան հիմա պիտի մի արվարձանում առանձնատանն ապրելիս ու երեխա մեծացնելիս լիներ։ Բայց թողեց ամեն ինչ, գնաց Մադրիդ։

Վերջին մեկուկես շաբաթվա ընթացքում քանի՞ անգամ եմ մտածել ամեն ինչ թողնելու, Հայաստան վերադառնալու մասին։ Ինձ Մանուն ու Ռուբին են խելքի բերում, հիշեցնում, թե ինչքան վատ էի զգում Հայաստանում, թե ինչպես ամեն ինչ նույնիսկ ավելի վատ է։

— Գիտես,- ասում եմ,- էս վերջին անգամ, որ գնացի, մարդկանց հետ շատ խորը էմոցիոնալ կապ զգացի։ Ու հանկարծ հասկացա, որ ամեն ինչ ուրիշ կերպ կարա լինի։ Էնպես չի, որ Հայաստանում շատ ընկերներ ունեի։ Հա, լիքը մարդկանց էի ճանաչում, բայց մտերիմները, էդ որ ասում եմ՝ խորը էմոցիոնալ կապ էի զգում, շատ քիչ էին, շատերն էլ գնացել են Հայաստանից։ Իսկ էստեղ գրեթե չկան։ Չի ստացվում։

Ու կյանքում առաջին անգամ ինքս ինձ հարց տվեցի. մարդիկ իրար քի՞չ են սիրում Դանիայում։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s